woensdag, 11 maart 2020 09:35 Door

Concertverslag: C2C: Country to Country 2020 | Dag 1

C2C: Country to Country 2020 C2C: Country to Country 2020

Dag 1 C2C: One for the books!

Cowboyhoeden, baseball petjes en cowboyboots vormen het straatbeeld voor wie op zaterdag 7 maart vlak voor vier uur langs de AFAS Live wandelt. De Amsterdamse concerthal vormt twee dagen lang the place to be voor de countryliefhebber. Dat zijn nogal wat fans, want buiten de al flinke rij die voor de glazen deuren staat te trappelen naar binnen te mogen, is de eerste festivaldag van C2C Country to Country sowieso stijf uitverkocht. Dat houdt in dat alle 3500 zitplaatsen zullen zijn gevuld op het hoogtepunt van de avond. En zitplaatsen of niet, wanneer de deuren om vier uur opengaan, zetten de eerste bezoekers er even flink de pas in.

Tekst: Gera Laurens / Foto’s: Marc Van Der Maas

Joe Buck

De grote zaal, ook wel bekend als de Black Box, is helaas nog wat magertjes gevuld wanneer de eerste artiest zich aandient op de main stage. De blonde zanger Joe Buck, van Nederlandse komaf, kijkt gelukzalig de zaal in. Het is dan ook een flinke eer voor Sjoerd de Buck en zijn band, welke een jaar geleden nog voornamelijk voorprogramma’s van Amerikaanse countryartiesten vulden. Gehuld in een simpel wit t-shirt met zwart jasje volgens de Nederlandse ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ wijze, stelt hij zich voor aan het aanwezige publiek dat hem verwachtingsvol gadeslaat. Die verwachtingen zijn mogelijk aardig hoog, gezien de 24-jarige op het hoofdpodium is geplaatst, maar de singer-songwriter uit Oostburg heeft dan ook een grote sprong gemaakt in het afgelopen jaar. Toen belandde zijn nummer ‘The way you take time’, oorspronkelijk geschreven voor een commercial van een supermarkt, immers op positie 22 van de Top 40. Dit betekende flink wat airplay op de radio en de kick-off voor een tour door Nederlandse theaters en intiemere concertzalen.

 

Joe Buck

 

Binnen een tijdbestek van drie kwartier weet Joe Buck de aanwezigen prima te boeien. Hij brengt eigen nummers, maar ook een klinkende cover van Shania Twain haar ‘You’re still the one’ en weet het publiek mee te laten zingen met het nummer waarmee hij maar liefst 15 weken een Top 40 positie vulde. Wanneer de lichten van de zaal aangaan om het einde van zijn set aan te duiden, weet een Britse bezoeker het prima samen te vatten: “Now, that was actually pretty good, better than I expected”. De Buck heeft zichzelf prima op de kaart gezet.

 

Charles Esten

Charles Esten

Langzaamaan stroomt de zaal voller en maakt Amsterdam zich op voor de komst van Charles Esten. Voor deze charmante man, bij het grote publiek beter bekend als Deacon Claybourne uit de ABC hitserie ‘Nashville’, wist een ruim jaar geleden muziekzaal De Melkweg nog bommetje vol te stromen. De serie betekende dan ook een grote springplank voor de zeer muzikale acteur die sindsdien maar liefst 100 keer in de Grand Ole Opry in Nashville heeft gestaan. Een zeer bewonderenswaardige prestatie!

Met een opkomst met de woorden “Hello Amsterdaaaaaaam!” laat Esten er geen twijfel over bestaan dat hij weet in welke stad hij zich bevindt. Vanaf moment één is hij vrolijk en charmant. Zijn openheid maakt hem toegankelijk en ook al lijkt een groot deel van het publiek zijn eerste nummer ‘Buckle Up’ niet te kennen, ze zijn op het podium gefocust en glimlachen. De vriendelijke houding van de man die vaker Chip wordt genoemd dan Charles, werkt duidelijk aanstekelijk. De gunfactor vanuit de zaal is dan ook erg groot als Esten vertelt dat zijn vrouw Patty die dag jarig is. Door de eerste rijen van het publiek wordt een ‘Happy Birthday’ ingezet, waaraan helaas niet door iedereen gehoor wordt gegeven, maar welke Patty zelf wel bereikt. Zittend op rij 23 glundert ze en dankt ze met een hand op haar hart iedereen voor de gegeven liefde.

 

Charles Esten

 

Charles zelf steekt zijn liefde voor zijn vrouw, welke hij op de middelbare school al ontmoette, niet onder stoelen of banken. Hij brengt een ode aan haar met ‘Only You’ van het Britse Yazoo en openbaart daarmee een mooi rauw randje in zijn warme stem. Hij ontvangt een daverend applaus voor de cover, om het daarna muisstil te laten worden in de zaal. Wanneer hij met een praatje zijn volgende nummer aankondigt en hierbij laat vallen dat het één van zijn favoriete nummers is uit de serie Nashville, verwacht het publiek ‘A life that’s good’ of ‘Sanctuary’. Het blijkt om de laatste te gaan, welke op televisie een zeer emotioneel moment ondersteunde. Je kunt een speld horen vallen en ‘Chip’ zijn dochters Addie en Taylor kijken even een paar minuten niet op hun telefoon. De emotie is voelbaar en verdwijnt pas wanneer een drinking song wordt ingezet, waar Esten wel even een opmerking bij plaatst. “Sinds ik de rol van Deacon Claybourne heb gespeeld, bestaat er voor mij geen mogelijkheid meer om in openbare gelegenheden ongezien een biertje te drinken. Er is altijd wel iémand die vraagt of ik dat nou wel zou moeten doen of me een veelzeggende blik toewerpt”, krabt hij in zijn haar. De rol van dronkaard Deacon blijft hem blijkbaar nog steeds achtervolgen. Gekscherend merkt hij op: “I don’t have a drinking problem, but yes, I’m working on one”. Wat hij ook zegt, het publiek slikt het als zoete koek. Met zijn guitige lach komt hij overal mee weg.

 

Brett Young

Brett Young

Als de lampen aangaan nadat Esten het podium heeft verlaten, wordt pas duidelijk hoeveel stoelen nog leeg zijn. Zal iedereen dan werkelijk enkel een ticket hebben bemachtigd voor hoofdact Luke Combs? Het lijkt mee te vallen wanneer rond acht uur de lampen dimmen en host en tevens NPO Radio 2 presentatrice Emmely de Wilt het podium op stapt en Brett Young aankondigt. Vanuit de zaal gaat een luid gejuich op en richten alle ogen zich op het podium. Maar daar gebeurt niets. Gillen en joelen ten spijt, er verschijnt niemand. Tien minuten later wordt verontschuldigend gemeld dat de band technische problemen ondervindt en dat hun komst nog even op zich zal laten wachten.

En dan, nog geen minuut na de boodschap, loopt de 37-jarige zanger ultra laconiek de stage op. Al gebarend maakt Brett een totaal andere entree dan hij zelf voor ogen zou hebben gehad. Hij is overduidelijk bang voor de reactie van het publiek wanneer hij uit de doeken doet dat een deel van de apparatuur niet wil meewerken. “We kunnen er nog wat langer naar blijven kijken en hiermee onze set helaas ook verkorten, of we starten nu en zullen er, ondanks we anders zullen klinken dan de bedoeling is, het beste van maken”, legt hij voor. Niemand die er ook maar over peinst hem het weer tussen de coulissen te laten verdwijnen. ‘Sleep without you’ wordt ingezet en ook al zal het geheel vast minder vol klinken dan de bedoeling was, wij merken er niets van. Brett is prima bij stem en de band draagt hem prachtig.

 

Brett Young

 

De onverwachte omstandigheden lijken zelfs voordelen te hebben: Brett lijkt door de plotselinge verandering van setlist uit zijn comfort zone gekomen. Het gevolg is dat hij veel connectie heeft met de zaal en alles op alles wil zetten om een goede show neer te zetten. Toeschouwers die hem vaker hebben gezien, zoals ook voor NewCountry het geval is, kennen hem niet op deze zeer losse, amicale wijze. Hoewel de zanger altijd engaged is, houdt hij dit keer de reactie van het publiek nauwlettend in de gaten en speelt hij wat met hen om de gewenste respons te krijgen. “I said are you guys feeling good?!” tettert hij opzwepend in de microfoon. Massaal wordt met een ‘yeaaaaah!’ geantwoord, waarop Young zijn handen verontschuldigend heft terwijl hij uitspreekt “well, here’s a sad song to ruin that…”

De pity votes van de avond gaan naar Young, maar niet omdat hij de beloften niet waarmaakt. Integendeel. Met op de achtergrond het gebundelde licht uit de zaklamp van roadies die over een pallet met apparatuur staan gebogen, wordt hitsingle ‘Mercy’ nog even dat extra beetje specialer. De zanger voelt zich begrepen, het publiek voelt zich gehoord. Het is een mooie wisselwerking en een staande ovatie aan het einde van de set laat Young voelen dat zijn inzet enorm is gewaardeerd.

 

 Luke Combs

Luke Combs

Met al de nodige biertjes achter de kiezen wordt voor een deel van de aanwezigen de komst van afsluiter Luke Combs tegen de klok van negen uur steeds meer gewenst. Combs mag zich op dit moment tussen de grootste namen scharen in zijn thuisland Amerika en weet als geen ander een typisch rowdy Amerikaans feestje neer te zetten. Geen stoel lijkt dan ook meer onbezet wanneer om kwart over negen de eerste tonen van ‘When it rains it pours’ klinken. Het energieniveau in de zaal knalt naar ongekende hoogte en er lijken bijna nog meer armen de lucht in te gaan dan aan het aantal aanwezigen toebehoort. 

Het is niet enkel de muziek van Combs welke een opzwepende werking heeft. De zanger zelf is zo likeable dat hij nog een bejaardenhuis op zijn kop zou kunnen zetten. Zijn bulderende stem, grote gestalte en lekker ongecompliceerde overkomen valt bij iedereen in de smaak. De grote AFAS Live verandert in een kroeg en Luke is King Beer. Wanneer één van zijn roadies hem een blikje bier aangeeft en deze binnen mum van tijd op het voorhoofd wordt gecrusht en via de zijkant wordt leeg geklokt, is de toon gezet. Met massaal meezingende, -dansende, -deinende en niet in de laatste plek -drinkende toeschouwers is dit dé perfecte tailgate party.

 

Luke Combs Bier

 

Maar Luke zou Luke niet zijn als hij zijn uptempo kneiters niet zou afwisselen met wat langzamere nummers. ‘Must’ve never met you’ en ‘Does to me’ geven hem even gelegenheid op adem te komen, terwijl hij met een grote zwarte handdoek zijn bezwete gezicht afveegt. Doorzingen kan natuurlijk gewoon als je een groot artiest bent, en niemand die er aanstoot aan neemt.

Naast de zanger zelf, heeft ook de band de avond van haar leven. De gitarist mag zijn skills laten horen met het tongue twisting ‘Sold’ van John Michael Montgomery en de toetsenist zet de nodige nostalgie neer met Garth Brooks zijn ‘The Dance’. En dan volgt één van de hoogtepunten van de avond. Drie bandleden togen samen met Combs naar één microfoon waar ze in close harmony ‘Man of constant sorrow’ inzetten. Met recht een kippenvel momentje, want wat is de stem van de hoofdact van deze zaterdagavond toch ongekend sterk!

Luke Combs C2C

 

Een hit welke niet mag ontbreken, is natuurlijk de single die viermaal platina binnensleepte, ‘Hurricane’. Wanneer deze nog niet heeft geklonken als Combs het podium verlaat, mag duidelijk zijn dat eigenlijk niet om een encore hoeft te worden geroepen. Toch gebeurt dat, en ook massaal. Een gejuich welke in de Johan Cruijff Arena niet zou misstaan zwelt op als de 30-jarige zanger terugkeert. Een red solo cup leegdrinkend, welke vervolgens met een behendige hoge trap tussen de coulissen belandt, zet een hevig zwetende Combs zijn ‘Hurricane’ in. Een betere afsluiter is ondenkbaar, en dat beseft Amsterdam zich. Na een aantal handtekeningen te hebben gezet aan gelukkigen op de eerste rij, zwaait Luke af, terwijl baseballpetjes hem nazwaaien. Dag 1 van Country 2 Country is one for the books!

 

 

Gerelateerd...

Lees ook...

24 november, 2020
/modules/mod_raxo_allmode_k2/tools/tb.php?src=%2Fmedia%2Fk2%2Fitems%2Fsrc%2F3300917a993c70dd1602b786d83c73ae.jpg&w=246&h=150&zc=1
New Country Nieuws

Mickey Guyton ontvangt Grammy nominatie

24 november, 2020
/modules/mod_raxo_allmode_k2/tools/tb.php?src=%2Fmedia%2Fk2%2Fitems%2Fsrc%2F5d70c749d4b013a00f488741d52bdcfd.jpg&w=246&h=150&zc=1
New Country Nieuws

Jon Pardi getrouwd met Summer Duncan

23 november, 2020
/modules/mod_raxo_allmode_k2/tools/tb.php?src=%2Fmedia%2Fk2%2Fitems%2Fsrc%2Fd4963d42ca3cbad57e93416929f0c0da.jpg&w=246&h=150&zc=1
Album Recensies

Lee Brice - Hey World

23 november, 2020
/modules/mod_raxo_allmode_k2/tools/tb.php?src=%2Fmedia%2Fk2%2Fitems%2Fsrc%2F7e34d0cfda370e5b0da7bc540938c123.jpg&w=246&h=150&zc=1
Album Recensies

Josh Abbott Band - The Highway Kind

­