De maand maart is alweer aangebroken en dat betekent traditiegetrouw dat het grootste (new) countryfestival van Europa en de UK op het programma staat: Country2Country, kortweg C2C genoemd. In het eerste weekend van maart vindt het festival plaats in Duitsland (Berlijn, 3 dagen) en in Nederland (Rotterdam, 2 dagen) en een week later is de UK aan de beurt (Belfast, Glasgow en Londen, telkens 3 dagen per stad). Net als bij de voorgaande twee edities ben ik, namens newcountry.nl, opnieuw van de partij om verslag te doen van C2C Rotterdam 2026.
Tekst: Cedric Davids / Foto’s: Marc Van Der Maas
Dag 1: Vrijdag 6 maart 2026
In tegenstelling tot vorig jaar, toen er sprake was van een volledig festivalweekend (zaterdag en zondag), vindt het C2C festival in Rotterdam dit jaar plaats op vrijdag en zaterdag. Dat betekent dus een half dagje vrij vragen op het werk. Eerst tot een uurtje of 12 werken en snel een broodje als lunch verorberen, om daarna met mijn vrouw koers te zetten naar Rotterdam. Eerste stop is het Van der Valk hotel in Ridderkerk. We hebben, net als vorig jaar, besloten om niet twee dagen achter elkaar te pendelen tussen Tilburg en Rotterdam. Een festival(dag) is namelijk al slopend genoeg. Dus eerst inchecken bij het hotel, de koffers in de kamer zetten en even opfrissen. En daarna met gezwinde spoed het ca. 10 minuten durende ritje naar de Ahoyparking aanvangen.
Na een voorspoedige rit parkeren we de auto en sluiten daarna aan in de (niet helemaal overzichtelijk aangeduide) wachtrij voor mensen die weekendtickets voor de tribune in hun bezit hebben. Tien minuten later, om 14.50u, openen de deuren van de RTM Stage. Na een ietwat moeizaam verlopende scanprocedure van onze tickets (het scanapparaat van de medewerkster blijkt niet 100% goed te zijn afgesteld, waardoor de tickets pas na de derde scanpoging ‘goed’ worden bevonden) mogen we om iets voor 15.00u dan eindelijk de venue betreden. Nog even een ‘weekendtickets tribune’ polsbandje omgeschoven gekregen door een andere medewerker van de RTM Stage en dan kan het grote genieten eindelijk gaan beginnen.
Ik besef maar al te goed dat ik namens newcountry.nl een festivalverslag dien te schrijven en dat de openingsact al om 15.15u de eerste festivaldag op het hoofdpodium op gang zal trappen, maar wanneer ik de merchandisestand voorbijloop, is voor mij, als verzamelaar, de verleiding toch te groot en sluit ik aan in de wachtrij bij de merchandisestand. Even het jaarlijkse C2C festivalshirt alsook een tour T-shirt van Jordan Davis scoren en daarna is het toch echt de hoogste tijd om ons naar het hoofdpodium te begeven. Op weg naar onze uitstekende zitplaatsen op het eerste balkon passeren we in de centrale hal een leuke kraam waar ze allerlei cowboyattributen/accessoires verkopen alsook een stand waar je informatie kan inwinnen over reizen naar Texas. Tevens zijn er in diezelfde hal een stand waar je tattoos kan laten zetten en je kan je er zelfs onder handen laten nemen door een heuse barbier! Allemaal leuke nieuwigheden vergeleken met de editie van vorig jaar (het Texaanse reisbureau stond er toen trouwens ook al, maar was toen terug te vinden in de Saloon in plaats van in de centrale hal). En een andere nieuwigheid is de aanwezigheid van onze collega’s van het gloednieuwe radiostation Radio Nashville. Zij verzorgen gedurende de twee festivaldagen live uitzendingen van het C2C festival.
Act 1: Bayker Blankenship (Main)
Wanneer mijn vrouw en ik plaatsnemen op het eerste balkon is Bayker Blankenship net aan zijn set begonnen op het hoofdpodium (Main). Deze 20-jarige artiest uit Livingston, Tennessee, stond vorig jaar tijdens C2C Rotterdam solo (en akoestisch) op de Spotlight Stage, het kleine podium van de Main. Ditmaal heeft hij de eer om het C2C Rotterdam festival in de Main op gang te trappen en voor die gelegenheid heeft hij zijn volledige band meegenomen. Bayker kan best goed zingen en brengt tijdens zijn 25 minuten durende set een mix van eigen nummers en covers, maar, net als vorig jaar, kunnen Bayker en zijn repertoire mij niet echt bekoren.
Act 2: Koen Vael (Saloon)
Na het optreden van Bayker Blankenship hebben mijn vrouw en ik wat honger gekregen en besluiten we een hapje te gaan eten in de Saloon, de tweede zaal/ruimte tijdens C2C Rotterdam.
Net als vorig jaar zijn er ook dit jaar twee ruimtes tijdens C2C Rotterdam: de Main en de kleinere Spotlight Stage bevinden zich in 1 ruimte en in de tweede ruimte/zaal bevindt zich de zogenaamde Saloon. In deze Saloon staan niet alleen een podium, maar ook verschillende foodtrucks en stands waar je cowboyspullen/accessoires, boots en CD’s/vinyl kan kopen. De opzet van de Saloon is grotendeels onveranderd gebleven in vergelijking met vorig jaar, maar er is in de Saloon dit jaar ook ruimte gemaakt voor een dansvloer waar gedurende de twee festivaldagen linedance demonstraties zullen worden gegeven.
In de Main zijn er meer veranderingen vergeleken met vorig jaar. Tijdens de C2C Rotterdam 2025 editie waren er enkel zitplaatsen in de Main. Dat leverde behoorlijk wat kritiek op omdat heel wat mensen willen staan ipv zitten tijdens een festival en omdat mensen met zitplaatsen op het middenplein vorig jaar grote delen van sommige acts enkel konden horen, maar niet konden zien, doordat hun zicht werd belemmerd door mensen die gewoon naar voren liepen en daar bleven rechtstaan. Er is dan ook besloten om voor de 2026 editie terug te keren naar de set up van de C2C Rotterdam 2024 editie: een staand middenplein en zitplaatsen op de balkons in de Main. En de Spotlight Stage is niet langer een plaats midden op het hoofdpodium, maar is opnieuw een volwaardig, apart podium achterin de Main.
Maar nu weer terug naar de Saloon. We hadden dus trek gekregen en onder het genot van een heerlijke Philly Cheesesteak (12 EUR per stuk), een frietje mayo (5,25 EUR per stuk) en een colaatje (4 EUR per stuk) genieten we van het optreden van Koen Vael. Koen is gisteren last minute gebeld met de vraag of hij de zieke Mae Estes tijdens C2C Rotterdam kon en wilde vervangen. En daar zei deze Brabander volmondig ‘ja’ tegen. Koen Vael is trouwens de enige Nederlander die dit jaar optreedt tijdens C2C Rotterdam. Getooid met cowboyhoed brengt hij een uitstekende countryset, een mix van eigen nummers en covers (o.a. ‘Killin' Time’ (Clint Black) en ‘The Farmer's Daughter’ (Merle Haggard)). Jammer genoeg missen we hierdoor wel de set van McCoy Moore, die op hetzelfde tijdstip zijn set speelt op de Spotlight Stage. Sorry, McCoy!
Act 3: Willow Avalon (Main)
Om 16.30u zetten we opnieuw koers naar de Main, want daar is Willow Avalon de tweede act van de dag. Een vriend van mij, waarmee ik volgende week naar Londen afreis om daar C2C Londen bij te wonen, is helemaal lyrisch over Willow Avalon, dus die set wil ik niet missen. En het moet gezegd: hij heeft gelijk. Met haar roze gitaar betovert Willow vanaf de eerste song het publiek. Ondanks dat het hoofdthema van de meeste songs het daten van ‘foute’ mannen betreft (en we weten allemaal: dat loopt nooit goed af), brengt ze dit op een ‘vrolijke’, aanstekelijke manier. Retro jaren ’60-’70 country, met af en toe western swing vibes en zelfs gejodel. En de pedal steel maakt het plaatje helemaal compleet. De uit de staat Georgia afkomstige zangeres heeft ook een erg leuke interactie met het publiek. Uitstekende performance.
Act 4: Jade Eagleson (Spotlight Stage)
Daarna is het de beurt aan Jade Eagleson. Deze erg sympathieke Canadese zanger, getooid met cowboyhoed, verzorgt een mooie akoestische honky tonk set. Tevens brengt hij een ode aan alle moeders, en in het bijzonder aan zijn vandaag ook aanwezige vrouw, met de prima love song ‘She Don’t Know’.
Act 5: Kaylee Bell (Saloon)
Het jammere aan het C2C concept is dat de artiesten op de Spotlight Stage en in de Saloon elkaar overlappen qua tijdslot. Omdat ik ditmaal niet dezelfde ‘fout’ wil maken als bij Koen Vael/McCoy Moore eerder vanmiddag, verlaat ik de Spotlight Stage halverwege Jade Eagleson’s uitstekende set en begeef ik me naar de Saloon. Daar pik ik een gedeelte mee van de prima set van de Nieuw-Zeelandse Kaylee Bell die o.a. ‘Torn’ (cover van Natalie Imbruglia), haar doorbraaknummer ‘Keith’ en een ode aan haar 1-jarige zoontje op de setlist heeft staan.
Act 6: Tyler Braden (Main)
Om 17.55u is het in de Main de beurt aan Tyler Braden. Op de relatief ingetogen song ‘Dry County’ na (deze song was afgelopen week song van de dag in de NewCountryNL Facebook groep), ben ik niet bekend met het werk van deze uit Alabama afkomstige artiest. Getooid met een stoffen pet en met een rossige baard ziet hij er op het eerste oog eerder uit als een Ierse of Schotse folkzanger.
Maar schijn bedriegt, want wanneer hij zijn strot opentrekt en de gitaren beginnen te loeien, davert de RTM Stage op haar grondvesten. Het grootste gedeelte van de set is loeihard (met o.a. ‘GOD & GUNS N’ ROSES’, ‘DEVIL YOU KNOW’ en een cover van ‘Iris’ (Goo Goo Dolls)), maar tevens is er ruimte voor het kalmere ‘Dry County’ en voor een zogenaamde ‘The Bittersweet Moment’ medley, waarin Tyler fragmenten van een aantal ‘fan favorites’ brengt. Prima set van deze Tyler Braden, wiens stemgeluid af en toe doet denken aan dat van Mitchell Tenpenny en vooral aan dat van Jelly Roll.
De passages van Elizabeth Nichols op de Spotlight Stage en van Dylan Schneider in de Saloon zijn, voor mij persoonlijk, weinig indrukwekkend en geven me de kans om even kennis te maken met de collega’s van Radio Nashville.
Act 7: Drake Milligan (Main)
Om 19.40u is het dan de beurt aan niemand minder dan Drake Milligan om het podium van de Main te betreden. Drake Milligan hoeft onderhand niet meer te worden voorgesteld. Na zijn indrukwekkende optreden als openingsact tijdens de tweede festivaldag van C2C Rotterdam 2024 en zijn uitverkochte show in Melkweg Amsterdam in februari 2025 is deze Texaanse artiest reeds een gevestigde naam in Nederlandse countrykringen. En ook vanavond ontgoochelt Drake weer niet. De 70 minuten van zijn set vliegen razendsnel voorbij en de hits van zijn debuutalbum ‘Dallas/Fort Worth’ uit 2022 (o.a. ‘Sounds Like Something I’d Do’, ‘Tipping Point’, ‘Hating Everything She Tries On’ en ‘Over Drinkin’ Under Thinkin’) worden afgewisseld met songs van zijn meest recente album ‘Tumbleweed’, dat vorig jaar (2025) werd uitgebracht.
Country in de puurste zin van het woord. Fiddle, pedal steel, een gitarist die de titel ‘Beste Snor van de Avond’ met een straatlengte voorsprong wint. Alles klopt aan deze ‘Elvis meets Honky Tonk meets Country’ act, inclusief de ontwapenende natuurlijke charme van Drake Milligan zelf. Voor wie niet genoeg kan krijgen van (de muziek van) Drake Milligan is er heel goed nieuws: in september 2026 keert hij terug naar Nederland met twee eigen headliner shows in Utrecht en Groningen.
Rest enkel nog de vraag: wie gaat dit fantastische optreden vanavond en/of morgen nog overtreffen of zelfs nog maar evenaren?
Dat wordt in ieder geval niet Solon Holt, die op de Spotlight Stage de ondankbare taak heeft om onmiddellijk na Drake Milligan te moeten optreden. Pijnlijk voor hem is dat de Main letterlijk leegstroomt na de stomende set van Drake Milligan. Solon lijkt daar toch enigszins aangedaan en ontstemd over te zijn. Hij doet zijn best en zijn stemgeluid doet nu en dan denken aan dat van de Britse zanger James Morrison, maar zijn songs weten mij niet te bekoren. Wellicht was het beter geweest om hem op een vroeger tijdslot in de programmering van de Spotlight Stage op te nemen (bijvoorbeeld door hem en Jade Eagleson om te wisselen qua tijdslot, ook al omdat de muziekstijl van Jade Eagleson veel beter aansluit op de muziekstijl en performance van Drake Milligan).
In de Saloon valt er op hetzelfde tijdslot veel meer te beleven, want daar zetten Liam St. John en zijn twee kompanen met hun contrabas, akoestische gitaar en banjo wel de tent op stelten.
Act 8: Jordan Davis (Main)
C2C Rotterdam en Berlijn hebben dit jaar (2026) een headliner op de affiche staan die de UK niet heeft. Jordan Davis heeft de afgelopen weken namelijk al met een eigen show getourd in de UK en sluit het Europese gedeelte van die tour nu af met een dubbele headlinershow in Rotterdam (vrijdag 6 maart 2026) en Berlijn (zaterdag 7 maart 2026).
Jammer voor Jordan, maar datgene wat ik al vreesde wordt waarheid. Jordan Davis brengt een meer dan prima set van anderhalf uur, met hits als ‘Bar None’, ‘Buy Dirt ‘, ‘Singles You Up’ en mijn favoriete Jordan Davis song, het prachtige ‘Next Thing You Know’. Maar na het uitmuntende optreden van Drake Milligan weet Jordan Davis mij vanavond toch niet helemaal te grijpen. Wellicht was het verstandiger geweest om de sets van Jordan Davis en Drake Milligan om te wisselen in het tijdschema, maar wellicht was dat contractueel niet mogelijk en het is ook altijd veel makkelijker om achteraf in ‘wat als’ scenarios te praten en denken.
Ook al was de line up, op uitzondering van Drake Milligan na dan, van deze eerste C2C Rotterdam 2026 festivaldag (beduidend) minder sterk dan die van voorgaande edities, toch hebben mijn vrouw en ik genoten van een prima eerste festivaldag. Moe, maar tevreden, rijden we naar ons hotel in Ridderkerk.
Dag 2: Zaterdag 7 maart 2026
Na een verkwikkende nachtrust en een uitgebreid en heerlijk ontbijt in ons hotel, melden mijn vrouw en ik ons rond 14.30u bij de ingang van de RTM Stage. Twintig minuutjes later openen de deuren voor de tweede festivaldag van C2C Rotterdam 2026. Voorafgaand aan deze tweede dag van C2C Rotterdam (rond 12.00u) vond in De Doelen in Rotterdam de ondertussen tweede editie van het Bluebird Café plaats. Vorig jaar woonde ik deze akoestische singer-songwriter round bij in het Oude Luxor Theater in Rotterdam en genoot er toen van akoestische optredens van Wyatt Flores, Isaac Gibson (leadzanger van 49 Winchester) en Dasha. Aangezien de affiche van het Bluebird Café (met optredens van Elizabeth Nichols, Bayker Blankenship en Noeline Hofmann) dit jaar aanmerkelijk minder aantrekkelijk was dan vorig jaar, besloot ik om deze show dit jaar aan mij voorbij te laten gaan.
Act 1: Noeline Hofmann (Main)
De openingsact van deze tweede festivaldag wordt vandaag in de Main verzorgd door een van de artiesten die vanmiddag ook acte de présence gaven tijdens het Bluebird Café in De Doelen: Noeline Hofmann. Deze 22-jarige Canadese singer-songwriter staat met haar 5-koppige band op het podium. Ze dragen allemaal een cowboyhoed, dus we weten zeker dat we bij het C2C festival hebben ingecheckt. Het begin van Noeline’s set klinkt wat onwennig, maar tijdens de laatste twee nummers van haar set weet ze me toch te overtuigen van haar kunnen. Mooie, rustige ‘prairiecountry’, met hier en daar een vleugje Ierse invloeden. Ideale muziek voor de zondagochtend en een prima opener van deze tweede festivaldag.
Complimenten ook aan de fiddlespeelster van de band. Er zijn tijdens deze C2C Rotterdam 2026 editie, in vergelijking tot de voorgaande edities, trouwens veel acts die een fiddlespeler/speelster hebben meegebracht en dat is een evolutie die ik alleen maar kan toejuichen, aangezien zowel de fiddle als de pedal steel twee instrumenten zijn die het ware verschil maken tussen ‘country’ en ‘echte country’.
Act 2: Emily Ann Roberts (Spotlight Stage)
Om 15.45u is het op de Spotlight Stage de beurt aan een artieste die ik vooraf al als een ‘must see’ had aangevinkt in mijn ‘C2C Spoorboekje’: Emily Ann Roberts. En zij maakt de hooggespannen verwachtingen meer dan waar! Begeleid door een akoestische gitarist en een uitstekende fiddlespeler verwent Emily Ann de talrijk opgekomen toeschouwers met een fantastische set van 6 nummers (o.a. ‘He Set Her Off’, ‘Whole Lotta Little’ en een luidkeels meegezongen cover van Dolly Parton’s ‘9 to 5’).
Met haar ontwapenende glimlach en tomeloze enthousiasme ontdooit Emily Ann Roberts zelfs de grootste kniesoor. Eigenlijk onbegrijpelijk dat zij niet op de Main staat geprogrammeerd. Newcountry.nl was drie jaar geleden al overtuigd van haar talent (en had toen ook de eer haar te mogen interviewen via Zoom) en hopelijk zijn ook de organisatoren van C2C nu volledig overtuigd van haar kunnen en mag ze volgend jaar terugkeren naar C2C Rotterdam, maar dan wel op het hoofdpodium, met volledige band en met een veel ruimer tijdslot. Of beter nog: hopelijk keert ze op korte termijn terug naar Nederland, maar dan met haar eigen headliner show in bijvoorbeeld TivoliVredenburg Utrecht.
Doordat ik het volledige optreden van Emily Ann Roberts wilde bijwonen heb ik jammer genoeg geen tijd voor de set van Noah James in de Saloon. Sorry, Noah!
Act 3: Waylon Wyatt (Main)
De gemiddelde leeftijd van de optredende artiesten tijdens C2C Rotterdam 2026 is erg laag/jong te noemen. Waylon Wyatt, de tweede act op de Main, is amper 19 jaar jong. Maar deze uit Arkansas afkomstige Waylon Wyatt is al behoorlijk actief in de muziekwereld en heeft onlangs nog samengewerkt met Wyatt Flores. Ondans zijn jonge leeftijd klinkt zijn stem al behoorlijk doorleefd en met zijn sympathieke uitstraling weet hij het publiek moeiteloos voor zich te winnen. Prima optreden.
Act 4: Wyatt McCubbin (Saloon)
Tijdens het versterken van de innerlijke mens met een heerlijke smash burger (10,50 EUR per stuk) en een frietje met mayonaise (5,25 EUR per stuk) pikken we een paar prima songs mee van de uit Ohio afkomstige Wyatt McCubbin, die in het verleden heeft samengewerkt met de headliner van vanavond, Zach Top.
Act 5: Crowe Boys (Spotlight Stage)
Daarna gauw door naar de Spotlight Stage om ook een paar songs te beluisteren van de Crowe Boys. Deze twee broers klinken lekker folky (Mumford & Sons vibes) tijdens ‘Where Did I Go Wrong’ en ‘Bootstraps’.
Act 6: Ty Myers (Main)
En als u dacht dat Waylon Wyatt met zijn 19 jaar de jongste artiest is van C2C Rotterdam 2026, dan moet ik u toch echt teleurstellen, want het kan nog jonger. De pas 18-jarige Texaan Ty Myers heeft zijn muzikale sporen al ruimschoots verdiend, zowel als support act van o.a. Willie Nelson als met eigen headliner shows. In juli 2026 verzorgt Ty Myers tevens het voorprogramma van Luke Combs in de Johan Cruijff ArenA in Amsterdam.
Ty omschrijft zijn muziek als ‘country met een vleugje blues en soul’. Maar het omgekeerde blijkt waar te zijn. Zijn set bestaat hoofdzakelijk uit erg langdradige nummers, die erg bluesy/soulachtig klinken en waarbij je met een vergrootglas moet zoeken naar een vleugje country. Persoonlijk ben ik erg opgelucht wanneer hij zijn 1 uur durende set rond 19.00u afrondt. Begrijp me niet verkeerd: Ty Myers is een uitstekende zanger en muzikant. Maar het soort muziek die hij maakt is eerder geschikt voor een bluesfestival dan voor C2C. Voor mij persoonlijk de ontgoocheling van de C2C Rotterdam 2026 editie.
Act 7: Kameron Marlowe (Main)
Na een aantal prima songs te hebben meegepikt bij zowel Julia Cole (Spotlight Stage) als Ashland Craft (Saloon) is het om 19.40u de hoogste tijd om te gaan zitten voor Kameron Marlowe. Nog zo’n artiest die ik vooraf hoog op mijn C2C verlanglijstje had genoteerd. In tegenstelling tot Emily Ann Roberts eerder vandaag weet Kameron Marlowe mij echter niet helemaal te bekoren.
Zijn setlist is prima in orde, met o.a. de hits ‘Giving You Up’, ‘Tennessee Don't Mind’ en ‘Girl On Fire’ en met goede covers van ‘Lose Control’ (Teddy Swims), ‘Save a Horse (Ride a Cowboy)’ (Big & Rich) en ‘Burning House’ (Cam), maar om de ene of de andere (onverklaarbare) reden weet de uit North Carolina afkomstige artiest mij, net als Jordan Davis gisterenavond, niet helemaal bij de strot te grijpen.
Act 8: Zach Top (Main)
Na de laatste ‘tussenacts’ op de zijpodia (de uit Californië afkomstige singer-songwriter Noah Rinker op de Spotlight Stage en de erg energieke The Jack Wharff Band in de Saloon) is het om 21.30u bijna tijd voor de tweede headliner, en tevens afsluiter, van C2C Rotterdam 2026 om aan zijn set te beginnen.
Maar vooraleer Zach Top het podium van de Main betreedt verschijnt op de grote LED-schermen in de zaal de fantastische aankondiging dat C2C ook in 2027 weer terugkeert naar Rotterdam! Noteer/Blokkeer alvast 5 en 6 maart 2027 in uw agenda!
Om 21.35u doven de zaallichten in de Main. De jukebox, die op het podium staat, licht op en dat doet ook het neonbord met de naam Zach Top! En Zach is vanavond ook helemaal top, want maar liefst anderhalf uur lang wordt het enthousiaste publiek door de man met de zwarte cowboyhoed verwend met onvervalste old school country. Heerlijke songs als ‘Sounds Like the Radio’, ‘Bad Luck’, ‘Lonely for Long’ en ‘South Of Sanity’ passeren de revue, alsook een erg indrukwekkend bluegrass intermezzo, Zach’s eerste grote muzikale liefde. Tussen al die geweldige songs door vernemen we ook dat Zach Nederlandse roots heeft. En we blijken tevens onnoemelijk veel geluk te hebben gehad, want Zach deelt ergens midden in zijn set mee dat het concert van vanavond tot drie uur voor aanvang van het concert aan een zijden draadje heeft gehangen, aangezien meerdere bandleden vanmiddag iets verkeerds bleken te hebben gegeten en zich hondsberoerd voelden. Maar gelukkig werd dit naderende onheil tijdig afgewend en hebben we met zijn allen kunnen genieten van een waardige afsluiter van C2C Rotterdam 2026.
Als afsluiter van dit uitgebreide C2C Rotterdam 2026 festivalverslag wil ik hierbij nog mijn persoonlijke Top 3 hoogtepunten van optredende artiesten met u delen:
1. Drake Milligan
2. Zach Top
3. Emily Ann Roberts
Rest er mij nog enkel om het volgende te zeggen/schrijven: See you next year, (at) C2C Rotterdam 2027! En dan hopelijk met een line up om U tegen te zeggen (die viel dit jaar, jammer genoeg, iets tegen aangezien de echt grote namen van C2C UK (Scotty McCreery, Keith Urban, Brooks and Dunn) Nederland dit jaar aan zich lieten voorbijgaan).
Gezien: 6 en 7 maart 2026, Ahoy, Rotterdam
Foto's C2C: Country to Country dag 1
Foto's C2C: Country to Country dag 2
