Grolloo bewijst dat blues en country perfect samengaan

Een bluesfestival met Brad Paisley, Kip Moore en Jesse Daniel op de poster, dat zorgt natuurlijk voor discussie. Op social media liepen de meningen vooraf dan ook uiteen. Voor de één hoort een bluesfestival puur bij het genre te blijven, terwijl anderen juist genieten van het bredere aanbod. Zelf omschrijft de organisatie het treffend als: “Two days of the best blues and more.” En precies dat bleek het te zijn: twee prachtige dagen vol blues, country and more.

Soms zo goed als je vooraf hoopt, wow Brad Paisley, maar soms ook verrassend indrukwekkend, zoals Imelda May bewees. Alles gespeeld in die heerlijke relaxte sfeer waar Grolloo zo geliefd om is. Twee dagen lang tikte de thermometer de 30 graden aan en alsof dat nog niet genoeg spektakel was, sloot de vrijdagavond af met een stevig onweersfront waardoor het festival een kwartier eerder moest worden stilgelegd. Dankzij de vrijwilligers én het publiek, dat rustig maar vlot het terrein verliet, verliep ook dat zonder problemen.

Maar terug naar het begin. Vrijdagmiddag klokslag 14.00 uur verscheen de eerste act op het podium. Voorafgegaan door een boodschap van de presentator die het hele weekend nog vaak zou terugkomen en waar goed gehoor aan werd gegeven: “Goed smeren, veel drinken en hard dansen!”

Tekst: Melanie de Wijs / Foto’s: Marc Van Der Maas

Vrijdag 19 juni

Marlon Pichel 14.00 uur

De Rotterdamse Marlon Pichel trekt het festival direct op gang. Met drie blazers op het podium kreeg de show meteen die volle, soulvolle sound mee die perfect past bij de relaxte sfeer in Grolloo.

Vanaf de eerste noten zat het goed. Zelfs toen er kort iets misging met de gitaar bleef de band onverstoorbaar doorspelen alsof niets hen uit balans kon brengen. De blazers speelden daarbij een hoofdrol en werden al vroeg voorgesteld aan het publiek. Bij het tweede nummer, “Craizy Daisy” begonnen de eerste bezoekers al te dansen.

Op het podium straalde vooral het spelplezier ervan af. Pichel zocht continu het contact met zijn muzikanten, terwijl de nummers moeiteloos schakelden tussen soul, gospel en rhythm & blues. Vooral de saxofonist drukte nadrukkelijk zijn stempel op het optreden met meerdere sterke solo’s die het publiek zichtbaar genoten liet meebeleven.

Erwin Java (plays Muskee & Cuby + Blizzards) 15.00 uur

Zoals de traditie voorschrijft in Grolloo werd ook dit jaar de tent geopend met een eerbetoon aan Harry Muskee en Cuby + Blizzards. De tent stroomt al vroeg snel vol voor Java, die zelf ruim 25 jaar deel uitmaakte van Cuby + Blizzards.

Met een achtkoppige band wordt een strakke, volle sound neergezet waarin blues, soul en rock moeiteloos samenvallen. Nummers als “I Can’t Do It By Myself” krijgen een warm onthaal, mede dankzij sterk samenspel tussen mondharmonica en bas, die elkaar tijdens de solo’s heerlijk opzwepen.

Extra bijzonder is het moment waarop wordt stilgestaan bij het feit dat Harry Muskee deze week precies vijftien jaar geleden overleed.

Ondertussen stijgt de temperatuur in de tent flink. Bij de mannen gaan de eerste shirts uit en vrouwen wapenen zich met waaiers tegen de hitte, maar niemand denkt eraan om weg te gaan. Hiervoor komt men naar Grolloo: blues met geschiedenis, gespeeld op de plek waar die geschiedenis ooit begon.

Jontavious Willis 16.00 uur

Met alleen een gitaar en een stem die diep geworteld is in de traditie van de Delta blues, kreeg Jontavious alle aandacht. Alsof iedereen even besefte: dit is de kern van wat hier gebeurt. Pure, rauwe blues, teruggebracht tot de essentie. Geen opsmuk, alleen gitaar en stem, met de herkenbare resonantie van de dobro die het geheel nog meer diepte geeft. Het werkt als een rustmoment midden op de dag: even zitten, luisteren en de hitte en drukte laten voor wat ze zijn.

Mensen zoeken een plekje in de schaduw, halen iets te eten of drinken, kletsen een beetje met elkaar maar luisteren ook aandachtig naar de muziek.

Wat daarnaast indruk maakt, is hoe veelzijdig hij speelt: mondharmonica in de mond terwijl hij tegelijkertijd zingt en gitaar speelt. Hij (en het publiek) heeft er zichtbaar lol in. De temperatuur loopt nog steeds op en Jontavious is dan ook erg blij met de hoed die hij uit het publiek krijgt aangereikt. Aan het einde van zijn set zoekt hij zelfs nog de man op van wie hij die hoed kreeg, om hem persoonlijk te bedanken.

Jackson Dean 16.45 uur

De eerste echte country van vandaag en ik heb er zin in! Jackson Dean staat bekend als de jongste mannelijke countryartiest die met zijn debuutsingle de top van de Billboard Country Charts bereikte en dat hoor je meteen terug in de overtuiging waarmee hij het podium pakt.

“If you give me energy, I’ll give it all back” is waar Jackson het publiek om vraagt bij de opening van zijn set. En het is een belofte die zowel het publiek als hij waarmaakt. Het openingsnummer zet direct de toon: een opzwepende mix van gitaar, bas en drums die de temperatuur the devil daisy stage nog verder omhoog jaagt. De energie blijft continu oplopen, gedragen door een band die strak en vol speelt.

Het (voor mij) hoogtepunt volgt met “Heaven to Betsy”, dat door het publiek zichtbaar wordt omarmd en de set naar een stevig slot brengt. Een optreden dat precies doet wat goede country hoort te doen: gas geven, loslaten en meenemen.

Gráinne Duffy 18.00 uur

Grainne Duffy trekt met haar krachtige stem direct de aandacht van het publiek. De set heeft gewicht en diepte — ook door de bas die je soms echt in je lijf voelt trillen — met die warme, doorleefde mix van blues en soul waar Duffy om bekendstaat.

Toch merk je halverwege dat de aandacht in het publiek wat begint te verslappen. Eerlijk gezegd geldt dat voor mijzelf ook een beetje. Misschien helpt het niet dat dit precies het moment van de dag is waarop veel mensen even iets gaan eten of drinken; je ziet het ook terug op het terrein. Ik ga zelf voor de veganistische pasta 😊

Midland 18.45 uur

Op en top country, ik heb zin in dit optreden! Midland betreedt het podium met die typische laidback uitstraling waar alles klopt: de outfits, de sound en de chemie tussen de bandleden.

Met viool, steel guitar en een klassieke countrybezetting wordt direct duidelijk waar dit heen gaat: pure, traditionele country met een moderne finesse. De nieuwe single “Shooting Memories & Tequila” past daar naadloos in, met die herkenbare mix van tequila, whiskey en een vleugje melancholie.

Bij “I Wish You Would”, een duet van Midland met MacKenzie Carpenter, zorgt de afwezigheid van Carpenter voor een leuk moment op het podium. De band spreekt af dat de toetsenist en de drummer elkaar maar “verliefd” moeten aankijken tijdens het nummer. Het levert een luchtige knipoog op die perfect past bij de ontspannen sfeer van de set.

Toby Lee 20.00 uur

Jong, technisch indrukwekkend en zichtbaar gedreven. Gitaren, gitaren en nog eens gitaren en vooral: bakken energie.

Voor mij, en voor veel anderen in het publiek, is dit zonder twijfel de verrassing van de dag. Alles draait om zijn spel, dat zowel strak als speels is en waarmee hij moeiteloos laat horen waarom hij al zo jong zo’n naam heeft opgebouwd.

Van Morrison 20.30 uur

Van Morrison; geen grote show, geen franje, geen poging om te overtuigen. Alleen een man, band en zijn muziek. En dat was genoeg. Misschien wel meer dan genoeg. Het publiek luisterde geconcentreerd, bijna ingetogen.

De tent staat voor het eerst volledig vol en vanaf het eerste nummer is het direct raak. “A Sense of Wonder” en “Piece of Mind” zetten meteen de toon, gedragen door een strakke band met een sterke rol voor de sax en mondharmonica. Morrison zelf is uitstekend bij stem, maar zoals gebruikelijk blijft de interactie minimaal: geen glimlach, geen contact met het publiek.

Dat maakt het optreden ook meteen onderwerp van gesprek de dag erna op het festivalterrein. De meningen zijn verdeeld: de één lyrisch, de ander minder gegrepen. Zelf behoor ik tot die laatste groep. Halverwege ben ik naar buiten gegaan en heb daar rustig op een bankje naar het scherm zitten kijken.

Feit blijft dat dit een publieksmagneet van formaat is.

Samantha Fish 22.00 uur

Haar optreden voelt rauw, fel en tegelijk volledig strak. Als headliner op het Solid Sender-podium laat Samantha Fish meteen horen waarom ze die plek verdient. In rode broek en met een uitstraling die net zo scherp is als haar gitaarspel, knalt ze het podium op.

De band zit er goed in, met een drummer die vanaf de eerste nummers zó hard speelt dat zijn drumstel het niet houdt. Er moet al snel iemand het podium op om alles weer te herstellen en vast te zetten, een kort, rommelig moment, maar het zegt vooral iets over de intensiteit waarmee hier wordt gespeeld.

Daarna wordt de set slim opgebouwd: van stevig en direct naar meer ruimte en dynamiek, waarin Fish laat zien hoe ze spanning kan opbouwen en vasthouden zonder die te verliezen.

Intussen begint het langzaam te schemeren over het terrein. Die overgang geeft het optreden net dat extra randje sfeer, alsof de avond zich langzaam over het festival heen vouwt. Een optreden dat blijft hangen.

Kip Moore 22.45 uur

Kip Moore sloot de dag af zoals je hoopt: intens, energiek en zonder rem. Zonder intro knalt hij er meteen in, alsof er geen opbouw nodig is. Het publiek zit er direct middenin.

De band speelt strak en duidelijk op elkaar ingespeeld, waardoor alles moeiteloos blijft doorlopen terwijl de energie hoog blijft. Moore zelf gooit alles eruit en krijgt de tent moeiteloos mee. Daarbij wel gezegd: het publiek dat nog aanwezig is. Het valt wel op dat best veel mensen het festivalterrein inmiddels hebben verlaten of nog even buiten een biertje zitten te drinken.

Moore brengt een prachtige lichtshow mee die het geheel extra kracht geeft en de avond echt afmaakt. Een afsluiter die precies doet wat een headliner moet doen!

Zaterdag 20 juni

Amanda Shires 14.00 uur

Dag twee begint meteen met onvervalste country. Amanda Shires zet direct de toon op het podium. Terwijl het terrein nog maar net begaanbaar en opgedroogd is na de wolkbreuk van vannacht, klinkt haar werkelijk prachtige stem over het festivalterrein.

Met haar grootse stem en minimale begeleiding (enkel toetsen) weet ze meteen de aandacht te pakken. Het is zo’n optreden dat de dag de juiste sfeer geeft.

Shires voegt al snel haar viool toe en tilt daarmee de set nog een niveau hoger. Sfeervol en ingetogen, maar met genoeg karakter om het publiek langzaam mee te trekken terwijl het terrein steeds voller loopt.

Ik zit te luisteren naar Shires op een picknickbank en raak aan de praat met vier mannen die al jaren vaste festivalbezoekers zijn. Ferdie verwoordt het mooi: “Je stem is het mooiste instrument dat er is”

Imelda May 14.45 uur

Imelda May staat er met flair en overtuiging. Haar stem en uitstraling geven de set direct karakter en trekken moeiteloos alle aandacht naar zich toe en laten die ook niet meer los. Als opening op het Devil Daisy Stage is dit meteen een statement: energie vanaf de eerste minuut.

Begeleid door een prachtige Gretsch-gitaar zet ze de toon zet voor wat volgt. Al bij het eerste nummer zoekt ze contact met het publiek, hand achter het oor, uitnodigend om mee te zingen en dat gebeurt ook meteen.

Het wordt al snel warm, letterlijk en figuurlijk, met speelse verwijzingen in “It’s Getting Hot in H…”, dat net dat ondeugende randje krijgt waar haar shows om bekendstaan. De contrabas geeft de set een stevige basis, terwijl “Big Bad Handsome Man” het publiek zichtbaar laat meebewegen, alle mannen in het veld lijken zich er ergens in te herkennen.

Met verwijzingen naar haar samenwerking met Jeff Beck wordt de set breder en rauwer. Ze zet een prachtige versie neer van Poor Boy.

Voor mij is dit zonder twijfel de verrassing van de dag. Alles klopt: de energie, de uitstraling en de manier waarop ze het publiek meeneemt. En dat als opening op het Devil Daisy Stage.

Tim Knol & The Wandering Hearts (play Tom Petty) 15.45 uur

Toen de eerste akkoorden van Tom Petty klonken, kwam er direct herkenning. Tim Knol en The Wandering Hearts brengen een warme, oprechte ode. Mensen zingen zachtjes mee.

“Veel praten ga ik niet doen,” zegt Tim Knol vooraf. Met zo’n rijk repertoire van Tom Petty en slechts vijftig minuten speeltijd wil hij vooral muziek maken, niet praten of tijd verliezen. De focus ligt volledig op de songs.

En dat werkt. De set wordt warm en overtuigend gebracht, met hoorbare liefde voor het werk van Tom Petty. Geen omwegen, geen overdaad aan woorden, alleen goed gespeelde muziek die gedragen wordt door respect en enthousiasme voor het origineel.

Keb’ Mo’ 16.45 uur

Delta blues komt hier niet dichterbij. Met een carrière waarin 26 jaar zit tussen zijn eerste en laatste Grammy, zit hij als ervaren muzikale verteller op het grote podium in de tent. Alleen met gitaar en een vanzelfsprekende rust vult hij de ruimte moeiteloos.

Om me heen hoor ik dat dit misschien meer iets was geweest voor het buitenpodium, maar daar ben ik het niet mee eens: het klopt hier juist wel. Intiem, gedragen en precies goed voor dit moment op een broeierige zaterdagmiddag.

Met gitaar, akoestische dobro en mondharmonica schakelt hij moeiteloos tussen kleuren in zijn sound. “Live Is Beautiful” krijgt precies die lading die het verdient, terwijl ook “First Love” van zijn nieuwe album indruk maakt. Alles blijft ingetogen, maar nooit klein. Ik ben onder de indruk en heb ervan genoten.

The Zac Schulze Gang 17.45 uur

De energie gaat daarna snel omhoog met The Zac Schulze Gang. Jong, enthousiast en gedreven. Je voelt meteen dat dit hun moment is en ze pakken het ook volledig.

Na de eerste noten heeft iedereen direct de aandacht te pakken. Wat een energie en dat met z’n drieën. Het is rauw, strak en aanstekelijk tegelijk.

Ik zie mensen om me heen hun telefoon pakken om te checken waar ze deze band nog meer live kunnen zien. Waar bij Keb’ Mo’ de oortjes even uitgingen voor de rust gaan ze hier weer snel terug in: klaar voor een heerlijke wall of sound die het terrein weer wakker schudt.

Old Crow Medicine Show 18.30 uur

De band komt te laat, maar zwaaiend met hun handdoeken het podium op. De sfeer zit er meteen in, wat een feest is dit optreden. Dit was het wachten waard. Vanaf de eerste noten zit de vaart erin, met een stevige honky tonk-sound waarin banjo, contrabas en mondharmonica een hoofdrol spelen.

Alles draait om energie, muziek en plezier en dat werkt aanstekelijk.

Aan het einde ontstaat er nog een bijzonder moment wanneer Keb’ Mo’ het podium op komt voor een duet. En alsof dat nog niet genoeg is, doet ook Brad Paisley nog mee met “Wagon Wheel”.

Een set die geen seconde stilvalt en het publiek volledig meeneemt.

Jesse Daniel 19.30 uur

Jesse Daniel houdt het vervolgens puur. Zijn country klinkt eerlijk, ongefilterd en recht uit het hart. Geen poespas, gewoon goede songs en een sterke performance.

Het publiek komt er zichtbaar op af en stroomt richting het podium waar de zon langzaam aan het verdwijnen is.

Hier en daar klinkt er een “yeha!” uit het publiek, wat de sfeer nog wat losser maak, mensen genieten zichtbaar.

George Thorogood & The Destroyers 20.30 uur

Bluesrock zoals het bedoeld is. Met een set die meteen duidelijk maakt waar je voor gekomen bent: pure rock-’n-roll zonder omwegen.

Het publiek is klaar voor een rockparty die geen moment twijfelt over de richting: dit is rock-’n-roll en niets anders.

Thorogood neemt graag de aandacht maar krijgt die ook moeiteloos terug van het publiek. Het is een wisselwerking die vanaf het begin klopt: ruw, luid en energiek. Halverwege zie je de typische podiumgebaren, haren kammen, camera pakken; showmanship dat net zo belangrijk is als de muziek zelf. Ook the Destroyers knallen van het podium af maar eerlijk is eerlijk, Thorogood steelt de show.

Opvallend veel mensen in het publiek zijn specifiek voor dit optreden gekomen als ik de t shirts zo om me heen zie. Twee soorten muziek op dit moment: rock en roll!

Robert Jon & The Wreck 21.45 uur

Als je houdt van zinderende gitaarsolo’s, soulvolle harmonieën en aanstekelijke grooves stond je, net als ik, vooraan bij dit optreden. De vijfkoppige band Robert Jon & The Wreck laat precies horen waarom ze zo’n sterke naam hebben binnen de moderne southern rock.

Wat opvalt is hoeveel ruimte er is voor solo’s; zowel voor gitaar als toetsen. Soms kan dat wat uitwaaieren, maar vanavond geeft het juist extra kleur en dynamiek aan de show. Alles voelt op zijn plek en blijft de aandacht vasthouden.

Een waardige afsluiter van het Solid Sender-podium.

Brad Paisley 22.45 uur

En toen was daar Brad Paisley. De afsluiter die eigenlijk alles heeft voor de countryliefhebber: virtuoos gitaarspel, humor en hits. Opvallend veel jong publiek ook, met T-shirts van Brad en luid meezingend. Mooi om te zien dat ook jongeren deze muziek zo omarmen.

Halverwege pakt Paisley nog een bijzonder moment mee met een meisje in het publiek dat op haar telefoon aangeeft jarig te zijn en 18 wordt. Natuurlijk volgt er een selfie en wordt ze uitgenodigd om nog even het podium op te komen. Wat een verjaardag! Later vraagt Paisley zich hardop, met een knipoog, af of hij eigenlijk wel had moeten checken of ze écht jarig was.

Vanaf het eerste moment pakken Paisley en zijn band de tent in. Tussen de songs door is er ruimte voor humor en contact met het publiek maar het draait vooral om die moeiteloze gitaartechniek waar hij om bekendstaat. Bijna elk nummer wisselt hij van gitaar en er komen gelukkig ook nog wat nieuwe nummers voorbij.