Zaterdag 11 juli 2026 is een bijzondere dag voor de (new) country community in Nederland, want voor het eerst in de geschiedenis wordt er een country concert georganiseerd in de Johan Cruijff ArenA in Amsterdam. Niemand minder dan Luke Combs houdt met zijn My Kinda Saturday Night Tour vanavond halt in Amsterdam. Een erg unieke en exclusieve tour ook, want de heer Combs doet tijdens deze tour slechts zes stadions/arena’s aan in Europa en de UK (naast Amsterdam zijn er ook nog concerten in Göteborg (Zweden), Parijs (Frankrijk), Slane (Ierland), Edinburgh (Schotland) en Londen (UK)). En tijdens deze tour brengt hij ook meerdere support acts mee waardoor dit concert zal aanvoelen als een mini-festival.
Bij deze historische gebeurtenis kan newcountry.nl uiteraard niet ontbreken. Samen met een vriend rijd ik in de vroege middag van Tilburg naar Breukelen. We parkeren de auto daar in de P+R parking, eten even een hapje bij de McDonald’s en reizen vervolgens met de trein van Breukelen naar Amsterdam Bijlmer ArenA. Wanneer we rond 17.30 bij de Johan Cruijff ArenA aankomen zijn de deuren reeds geopend en verloopt de kaartjes- en tassencontrole erg soepeltjes. Onze zitplaatsen bevinden zich op de eerste ring en dus lopen we de trappen op naar de eerste verdieping. Nog een behoorlijke klim, maar we hebben het gehaald. Dat we vanavond met een absolute wereldster te maken hebben, valt te merken aan de merchandise stands, die niet alleen heel wat merchandise van Luke Combs aanbieden (t-shirts, petten, hoodies en zelfs voetbalshirts) maar die ook in nagenoeg elke hoek van het stadion te vinden zijn. Ik kan dan ook niet aan de verleiding weerstaan om een tour t-shirt van Luke Combs (45 euro) aan te schaffen. Na deze aankoop is het toch echt de hoogste tijd om plaats te nemen op onze uitstekende zitplaatsen op de tiende rij van de eerste ring.
Tekst: Cedric Davids / Foto’s: Marc Van Der Maas
Act 1: The Castellows
De act die het spektakel vanavond op gang mag trappen is de band The Castellows. Deze drie muzikale zussen uit de staat Georgia openden vorig jaar het Country2Country (C2C) festival in Rotterdam en gisteren (vrijdag 10 juli 2026) speelden ze hun allereerste eigen Europese headliner concert ooit in een reeds lang op voorhand uitverkochte Melkweg Amsterdam. Een uitstekend concert was het in de Melkweg, hoorde ik van een aantal vrienden die er op vrijdag bij waren.
Wanneer de drie zussen Lily (zang), Ellie (lead gitaar) en Powell (banjo) om 18.15u het podium betreden is de ArenA nog erg matig gevuld. Ze worden ook niet erg geholpen door de afstelling van het geluid en dat is niet erg verwonderlijk aangezien de Johan Cruijff ArenA bekendstaat als een enorm grote galmbak. Maar de zussen laten zich hierdoor niet van de wijs brengen. Zangeres Lily is gehuld in een oranje jurk (Hup Holland Hup!) en rent gedurende het hele optreden enthousiast over het podium. The Castellows betoveren de aanwezige toeschouwers met hun enthousiasme, muzikaliteit en meerstemmigheid en brengen een prima set van 6 nummers, met o.a. de eigen nummers ‘Cowboy Kind Of Love’ en ‘Sober Sundays’ en een uitstekende cover van Bruce Springsteen’s ‘Dancing In The Dark’. Erg jammer dat niet meer mensen de moeite hebben genomen om lekker vroeg naar de Johan Cruijff ArenA te komen om deze uiterst getalenteerde dames aan het werk te zien.
Act 2: Ty Myers
Het stadion is nog steeds erg matig gevuld wanneer Ty Myers om 19.00u het podium betreedt. Deze nog erg jonge artiest (hij viert op 12 juli 2026 zijn 19de verjaardag) zag ik in maart 2026 aan het werk tijdens het C2C festival in Rotterdam en Londen en hij wist me toen beide keren niet te bekoren. Het lag toen zeer zeker niet aan zijn muzikaliteit of aan zijn zangkunsten, want die beheerst hij op een indrukwekkende manier voor iemand van slechts 19 jaar oud. Ty heeft echter een muziekstijl die veel meer neigt naar blues dan naar countrymuziek, inclusief ellenlange gitaarsolo's, en dat is een muziekstijl die mij niet heel erg bekoort.
Net als The Castellows heeft Ty Myers 25 minuten de tijd om het publiek te vermaken. En het moet gezegd, hij brengt een redelijk goed in het gehoor liggende set van 6 nummers (met o.a. de eigen nummers ‘Run, Run, Run’, “Message To You’ en ‘Ends Of The Earth’ en een cover van Amy Winehouse’s hit ‘Valerie’), waarbij een prominente rol is weggelegd voor het hammond orgel. Ook Ty Myers wordt niet geholpen door de verschrikkelijke galm in de nog steeds meer dan halflege ArenA, maar toch vind ik zijn optreden beter dan tijdens zijn passages bij C2C Londen en Rotterdam 2026. Wat daar ongetwijfeld ook aan heeft bijgedragen is dat hij, in tegenstelling tot in Londen en Rotterdam (waar hij een tijdslot van 45 minuten tot een uur kreeg toebedeeld), vanavond geen ellenlange gitaarsolo’s kon laten horen, want dan had hij maar een of twee nummers kunnen brengen. Dus, thank God voor dit veel kortere tijdslot!
Act 3: The Script
Na het optreden van Ty Myers begint de Johan Cruijff ArenA aardig vol te lopen. En om 19.45u is het de beurt aan The Script om het podium te betreden. Toen de line-up voor dit Luke Combs concert werd aangekondigd keek ik raar op, want The Script is toch de vreemde eend in de bijt bij een country concert. Daar waar Ty Myers toch nog een kleine link heeft met het genre door zijn ‘country blues’, is de Ierse band The Script toch voornamelijk bekend als een pop rock band. Wellicht zijn zij dankzij hun populariteit aan de line-up toegevoegd om ervoor te zorgen dat er voldoende toegangskaarten werden verkocht voor dit allereerste country concert in de Johan Cruijff Arena? Maar ik laat me graag verrassen.
Leadzanger Danny O’Donoghue heeft in ieder geval erg zijn best gedaan om zich ‘country’ te kleden, want de beste man draagt een zwarte cowboyhoed en een lange zwarte jas, waardoor hij een beetje de uitstraling heeft van een premiejager uit de western klassiekers. En ondanks de behoorlijk warme temperaturen onder het gesloten dak van de ArenA houdt hij die kledingstukken gedurende de hele set van 40 minuten aan. Hulde voor dit doorzettingsvermogen!
Wat mij erg aangenaam verrast is de grote hoeveelheid hits die deze band op haar naam heeft. Allemaal bekende radiohits, maar pas tijdens het concert besef ik dat ze op naam van The Script staan. ‘Superheroes’, ‘Rain’, ‘Nothing’, ‘The Man Who Can’t Be Moved’, ‘For The First Time’, ‘Breakeven’ en ‘Hall Of Fame’: ze passeren allemaal de revue en zorgen telkens weer voor een aangenaam ‘Aha’ moment bij mij wanneer ze worden ingezet.
Ook The Script wordt niet geholpen door de galm van de ArenA, maar het hele optreden is verre van zuiver gezongen (op sommige momenten zelfs gewoon vals gezongen te noemen). Maar zanger Danny O’Donoghue compenseert dit met een aanstekelijk enthousiasme. Hij begeeft zich ook tussen het publiek tijdens een van de songs en slaagt er zelfs in om een Mexican wave door het stadion te laten rollen. Mede dankzij de grote hoeveelheid hits en het enthousiasme van de zanger krijgt The Script van mij, met de hakken over de sloot, een krappe voldoende voor dit optreden.
Main act: Luke Combs
Ondertussen is de Johan Cruijff ArenA volgelopen. En dat is maar goed ook, want om 20.55u wordt ‘Sweet Caroline’ ingezet, de officiële aankondiging dat de ster van de avond, Luke Combs, in the house is. En dat is hij zeker want na de laatste tonen van ‘Sweet Caroline’ betreden Luke en zijn bandleden het podium en openen dit concert met het titelnummer van deze tour, ‘My Kinda Saturday Night’. Letterlijk en figuurlijk vuurwerk op het podium vanaf de eerste song.
Wat volgt is een twee uur durende wervelwind van uptempo hits en ballads, met o.a. ‘Hurricane’, ‘One Number Away’, ‘Lovin’ On You’, ‘Back In The Saddle’ en ‘Beautiful Crazy’. Elke song wordt woord voor woord meegezongen door de enthousiaste menigte. Tegen het einde van het concert stelt Luke Combs zijn uitstekende bandleden een voor een voor door hen individueel een deel van een cover van andere artiesten te laten spelen. En dan blijkt nog maar eens met welke fantastische muzikanten Luke Combs zich heeft omringd.
Ik beleef kippenvelmomenten wanneer een van de gitaristen een deel van ‘She Will Be Loved’ van Maroon 5 zingt en al helemaal wanneer de toetsenist een fenomenale versie van Aerosmith’s ‘I Don’t Want To Miss A Thing’ ten gehore brengt. Wat een muzikaliteit en vakmanschap! En Luke Combs wil zich daarna ook niet onbetuigd laten en verwent het publiek met een indrukwekkende cover van ‘Dive’ van Ed Sheeran.
De hele avond is een groot hoogtepunt geweest, maar bij het concert van Luke Combs wil ik toch nog twee persoonlijke hoogtepunten uitlichten. Allereerst is daar de uiterst sterke versie van ‘Love You Anyway’. Love de fiddle partij tijdens die song! En het dak gaat er figuurlijk helemaal af wanneer Luke Combs net voor de bisnummers het magische trio ‘When It Rains It Pours’, ‘1, 2 Many’ en ‘Beer Never Broke My Heart’ aan het publiek serveert. Ik weet dat er nog een aantal encores zullen worden gezongen, maar voor mij is deze avond (en eigenlijk elk Luke Combs concert) volledig geslaagd wanneer die drie knallers de zaal/arena tot een kookpunt hebben gebracht.
Wat ben ik blij dat ik vanavond getuige ben geweest van dit historische moment in de geschiedenis: het allereerste country concert in de Johan Cruijff Arena Amsterdam! Er valt genoeg aan te merken, deels op de line-up en vooral op de erg matige geluidskwaliteit tijdens de drie support acts. Maar gelukkig was daar Luke Combs! Hij ontkwam ook niet aan de geluids/galmproblemen, maar hij is er heel zeker in geslaagd om van de enorme Amsterdamse galmbak een uiterst gezellige bar te maken. Cheers, Luke!
