Met With Heaven on Top bevestigt Zach Bryan definitief zijn status als één van de meest invloedrijke stemmen binnen de hedendaagse new country. Waar zijn eerdere albums vooral draaiden om rauwe intimiteit en sobere arrangementen, kiest Bryan dit keer voor een veel breder muzikaal canvas. Het resultaat is een ambitieus, rijk geproduceerd album van maar liefst 25 nummers, dat zowel zijn groei als artiest als zijn innerlijke worstelingen blootlegt.

Groots denken, zonder zijn ziel te verliezen

Zach Bryan is een artiest die liever creëert dan schaaft. Dat hoor je direct aan de lengte en gelaagdheid van With Heaven on Top. Het album klinkt groter dan alles wat hij eerder maakte: blazers, strijkers, achtergrondzang en stevige ritmes vullen de songs zonder zijn kenmerkende eerlijkheid te verdringen. Die schaalvergroting is geen toeval. Bryan speelt inmiddels uitverkochte stadions en zijn muziek begint daar ook naar te klinken.

Toch is dit geen makkelijke crossoverplaat. Op het opvallend catchy “Slicked Back” na een song met duidelijke Tom Petty invloeden blijft Bryan trouw aan zijn kronkelige songstructuren en verhalende stijl. De extra instrumentatie versterkt vooral de emotie: melancholie krijgt meer diepte, woede meer gewicht en hoop meer glans.

Liedjes als korte verhalen

Bryans kracht ligt nog altijd in zijn teksten. Zijn nummers voelen als korte verhalen, dagboekfragmenten en herinneringen die hardop worden uitgesproken. Openingsnummer “Runny Eggs” fungeert bijna als een autobiografische reisfilm: van Spanje tot Oklahoma, van familiegeschiedenis tot geloofstwijfel. De metafoor van rennende stieren past naadloos bij zijn levenshouding: je kunt vluchten, meebewegen of onder de voet gelopen worden.

Die persoonlijke lijn loopt door het hele album. “DeAnn’s Denim” grijpt terug op de blijvende invloed van zijn overleden moeder, terwijl “Aeroplane” en “Miles” laten horen hoe vervreemdend succes kan zijn. Bryan zingt over schuldgevoel, afstand tot zijn roots en het ongemak van een leven dat ineens publieke eigendom is geworden.

Rauw, eerlijk en soms ongemakkelijk

Emotioneel gaat With Heaven on Top diep. “Skin” is een pijnlijke breakup-song waarin zelfdestructie nauwelijks verhuld wordt. “Say Why” en “Appetite” reflecteren openlijk op Bryans beslissing om te stoppen met drinken, zonder zichzelf te sparen. Het zijn songs die herkenbaar zijn voor iedereen die probeert oude patronen los te laten terwijl het leven gewoon doordendert.

Het meest confronterende moment komt met “Bad News”. Hier mengt Bryan persoonlijke frustratie met maatschappelijke onrust. De song, die eerder al voor controverse zorgde, voelt rauw en actueel en laat horen dat hij niet bang is om buiten zijn comfortzone, en die van zijn publiek te treden. Muzikaal versterken dreigende drums en schurende blazers de urgentie van de boodschap.

Akoestisch versus vol productie

Opvallend is dat Bryan kort na de release ook een volledig akoestische versie uitbracht. Waar die stripped-down uitvoeringen zijn oprechtheid onderstrepen, laat juist de studioversie horen hoe ver hij als artiest is gegroeid. Met een volledige band klinkt hij niet minder eerlijk, maar juist strijdvaardiger: alsof hij zijn emoties niet wegdrukt, maar actief probeert te verwerken.

Conclusie

With Heaven on Top is geen perfect, strak geredigeerd album – en dat wil het ook niet zijn. Het is groot, rommelig, emotioneel en soms overweldigend, maar juist daarin schuilt de kracht. Zach Bryan laat horen hoe new country kan klinken op stadionformaat zonder zijn menselijke kern te verliezen. Dit album markeert een artiest die leert omgaan met succes, verlies en verantwoordelijkheid, terwijl hij blijft schrijven zoals hij altijd heeft gedaan: open, kwetsbaar en compromisloos.

Voor fans is dit een meeslepende luisterervaring; voor Zach Bryan zelf voelt het zienbaar als een tussenstation naar iets nóg groters.