Dan Seals leeft opnieuw op in The Last Duet

Er zijn albums waar je als muziekliefhebber nieuwsgierig naar bent en er zijn albums waar je echt naar uitkijkt. Dan Seals & Friends: The Last Duet behoort voor mij zonder enige twijfel tot die laatste categorie.

Ik ben al heel lang fan van Dan Seals. Of eigenlijk moet ik zeggen: van England Dan, zoals hij bij mij en bij zoveel muziekliefhebbers voor altijd bekend zal blijven. De muziek die hij samen met John Ford Coley maakte, behoort tot de soundtrack van mijn leven. De warme stem, de prachtige melodieën en vooral die bijzondere combinatie van country, pop en softrock maakten England Dan & John Ford Coley tot iets heel eigens.

Daarom was de aankondiging van dit album er eentje die mijn aandacht onmiddellijk had. Het idee dat de stem van Dan Seals, die in 2009 overleed, opnieuw te horen zou zijn naast een nieuwe generatie en een aantal grote namen uit de countrymuziek, voelde tegelijk bijzonder en een beetje spannend. Want met dit soort projecten kan het twee kanten opgaan. Je kunt oude muziek nieuw leven inblazen, maar je kunt ook proberen iets te repareren wat eigenlijk al perfect was.

Gelukkig blijkt The Last Duet vooral een liefdevolle ontmoeting tussen verleden en heden.

De stem van Dan Seals blijft overeind

Het uitgangspunt van het album is bijzonder. De originele zang van Dan Seals is afkomstig uit eerder opgenomen materiaal en wordt gecombineerd met nieuwe vocalen van hedendaagse artiesten. Producer Kyle Lehning, die gedurende een groot deel van Seals' solocarrière een belangrijke rol speelde, verzorgde de productie van het project. En juist daar zit de grootste kracht van het album.

Want hoe lang geleden een opname ook gemaakt is, de stem van Dan Seals klinkt nog altijd opvallend direct. Het is geen stem die om aandacht hoeft te schreeuwen. Seals had juist dat warme, bijna geruststellende geluid waarmee hij zelfs een eenvoudig lied iets bijzonders kon meegeven. Dat hoor je hier opnieuw.

De nieuwe artiesten staan niet zozeer tegenover Dan Seals, maar lijken naast hem te gaan staan. Dat verschil is belangrijk. Het album voelt daardoor niet als een verzameling moderne artiesten die oude hits opnieuw proberen te zingen. Het voelt eerder alsof Dan Seals voor even terugkeert naar de studio. En dat is misschien wel het mooiste compliment dat je dit project kunt geven.

Van Big Wheels tot God Must Be A Cowboy

Het album opent met Big Wheels In The Moonlight, met Blake Shelton als muzikale partner. Een logische combinatie, want Shelton heeft precies die landelijke uitstraling die goed aansluit bij de countryperiode van Seals.

Daarna volgt God Must Be A Cowboy, samen met Ned LeDoux. Dat is een nummer waarin het tijdloze karakter van Seals misschien nog wel duidelijker wordt. Het lied heeft alles wat countryliefhebbers waarderen: vrijheid, avontuur en een bijna romantisch beeld van het Amerikaanse westen. Ned LeDoux blijkt hier een uitstekende keuze. Zijn stem brengt een rauwer randje mee, terwijl de herkenbare vocalen van Seals het nummer zijn vertrouwde karakter geven. Het contrast werkt.

Een bijzondere terugkeer naar England Dan

Voor mij persoonlijk is het derde nummer een van de momenten waarop dit album echt binnenkomt. Nights Are Forever Without You, oorspronkelijk een van de grote successen van England Dan & John Ford Coley, krijgt hier gezelschap van Sara Evans. De oorspronkelijke opname verscheen in 1976 en groeide uit tot een van de bekendste nummers uit de periode waarin Seals samen met John Ford Coley grote successen boekte. Sara Evans hoeft het nummer niet volledig naar haar hand te zetten. Haar stem voegt vooral een nieuwe laag toe aan een lied dat al bijna vijftig jaar meegaat. Dat is precies de aanpak die dit album nodig heeft. Geen overdreven moderne productie. Geen poging om van een klassieker ineens een hedendaagse countryhit te maken. Gewoon respect voor het origineel en ruimte voor een nieuwe stem.

Tanya Tucker geeft Bop extra karakter

Met Bop krijgen we een compleet andere kant van Dan Seals te horen. Tanya Tucker is hier een geweldige tegenpool voor Seals' zachtere stem. Het nummer heeft altijd al een speelsere energie gehad en Tucker brengt daar haar eigen karakter in mee. Het resultaat klinkt levendig zonder dat het nummer zijn oorspronkelijke identiteit verliest. Het is een van die momenten waarop je merkt hoe breed het muzikale palet van Dan Seals eigenlijk was. Wie hem vooral kent van zijn gevoelige ballads, vergeet soms dat hij ook uitstekend uit de voeten kon met uptempo country.

Marie Osmond en You Still Move Me

Een andere opvallende combinatie is You Still Move Me met Marie Osmond. Voor liefhebbers van de countrymuziek uit de jaren tachtig is dit natuurlijk een herkenbare combinatie. Seals en Osmond deelden eerder al een bijzondere muzikale geschiedenis en juist daardoor voelt deze nieuwe versie meer als een voortzetting dan als een toevallige samenwerking. Het nummer krijgt voldoende ruimte om te ademen en de stemmen vullen elkaar mooi aan. Het is bovendien een goed voorbeeld van wat The Last Duet als geheel probeert te bereiken: verschillende momenten uit de carrière van Dan Seals samenbrengen in één nieuw verhaal.

Luke Bryan ontmoet Everything That Glitters

Dan komen we bij misschien wel een van de meest herkenbare nummers uit Seals' countryperiode: Everything That Glitters (Is Not Gold). Luke Bryan neemt hier de andere helft van het duet voor zijn rekening. Dat levert een interessante combinatie op. Bryan heeft een heel andere stemkleur dan Seals, maar juist daardoor blijft het origineel herkenbaar. Het nummer krijgt bovendien alle ruimte om zijn verhaal te vertellen. En dat is belangrijk, want Everything That Glitters (Is Not Gold) is nooit alleen maar een mooie countryballad geweest. Het is een lied over keuzes, relaties en de wetenschap dat materiële zaken lang niet altijd betekenen wat ze lijken te betekenen. Dat soort teksten worden niet ouder.

The Healing Kind

The Healing Kind krijgt op het album gezelschap van Katharine McPhee. Ook hier wordt duidelijk dat de makers bewust hebben gekozen voor stemmen die iets toevoegen zonder het karakter van Seals weg te drukken. Het resultaat is gevoelig, maar niet overdreven sentimenteel. En dat is eigenlijk een rode draad door het hele album. De makers proberen nergens goedkoop op nostalgie te leunen. Natuurlijk is er nostalgie. Hoe kan het ook anders bij een album met de stem van een artiest die al jaren niet meer onder ons is? Maar de muziek moet uiteindelijk het werk doen. En dat doet ze.

John Berry en Wood

Met Wood gaat het album opnieuw richting de meer pure countrykant van Dan Seals. John Berry is hier een passende keuze. Zijn stem heeft dezelfde soort warmte die zo goed bij Seals' muziek past. Daardoor voelt deze uitvoering niet geforceerd aan. Het is misschien niet het nummer dat iedereen onmiddellijk uit de catalogus van Seals zal herkennen, maar juist dat maakt het interessant. The Last Duet is namelijk geen simpele greatest hits verzameling. Het probeert een breder beeld te geven van de artiest achter de bekende nummers.

En dan komt dat ene nummer

Voor iemand die Dan Seals vooral kent als England Dan, is er natuurlijk één moment waarop je even rechtop gaat zitten. I'd Really Love to See You Tonight. Het nummer krijgt op het album een speciale 50th Anniversary Edition, met John Ford Coley opnieuw betrokken. De oorspronkelijke hit verscheen in 1976 en bereikte de tweede plaats van de Amerikaanse Billboard Hot 100. Hier wordt het verleden wel heel tastbaar. England Dan en John Ford Coley waren ooit samen verantwoordelijk voor een reeks grote hits. Dat John Ford Coley nu opnieuw naast de stem van zijn oude muzikale partner te horen is, geeft deze opname een emotionele lading die verder gaat dan alleen nostalgie. Het is een muzikaal weerzien dat eigenlijk niet meer mogelijk leek. En juist daarom komt het binnen.

Love Is The Answer

Daarna volgt Love Is The Answer, met Jackie Evancho. Ook dit nummer behoort tot de geschiedenis van England Dan & John Ford Coley en laat opnieuw horen hoe sterk Seals was in het vertolken van melodieuze, emotionele nummers. De combinatie met Evancho is misschien wat minder vanzelfsprekend, maar werkt juist daardoor. Het nummer blijft groot en melodieus, terwijl de nieuwe vocalen een ander perspectief geven.

Addicted en The Castellows

Een van de interessantste keuzes op het album is Addicted, waarbij The Castellows zich aan de zijde van Dan Seals voegen. Dit is een mooi voorbeeld van hoe je oudere countrymuziek kunt verbinden met de huidige generatie zonder dat het resultaat als een kunstmatige samenwerking klinkt. The Castellows brengen een jongere energie mee, terwijl Seals de volwassenheid en ervaring vertegenwoordigt. Dat contrast maakt het nummer interessant. En misschien is dat uiteindelijk precies waar The Last Duet om draait. Niet proberen Dan Seals opnieuw uit te vinden, maar laten horen dat zijn muziek nog altijd iets kan betekenen voor artiesten die tientallen jaren na zijn grootste successen zijn opgegroeid.

Suzy Bogguss, Wendy Moten en Lynda Carter

Ook verderop op het album blijft de variatie groot. Suzy Bogguss is te horen op I Don't Believe I'll Fall In Love Again, terwijl Wendy Moten haar stem toevoegt aan Love On Arrival. One Friend krijgt vervolgens een opvallende nieuwe uitvoering met Lynda Carter. Die brede selectie maakt het album interessant als geheel. Het gaat niet uitsluitend om de grootste hits. Er is ook aandacht voor nummers die minder prominent in het collectieve geheugen staan. Daardoor voelt het album uiteindelijk meer als een eerbetoon aan de complete carrière van Dan Seals dan als een nostalgische terugblik op een paar bekende singles.

Jamey Johnson en Vince Gill

Twee van mijn favoriete momenten zitten wat mij betreft in de combinatie met Jamey Johnson en Vince Gill. Johnson neemt Three Time Loser voor zijn rekening. Zijn stem heeft precies dat doorleefde countrygeluid dat goed past bij het materiaal van Seals. Daar tegenover staat Vince Gill op They Rage On. Gill en Seals delen een belangrijk gevoel voor melodie en nuance, waardoor deze combinatie bijna vanzelfsprekend klinkt. Het zijn dit soort momenten waarop je merkt hoeveel invloed de muziek van Dan Seals heeft gehad binnen de countrywereld.

Alabama sluit de cirkel

Het album eindigt met Still Reelin' (From Those Rock & Roll Days), samen met Alabama. Dat is een mooie afsluiting, want het nummer kijkt zelf al terug naar de muziek die Seals in zijn jeugd beïnvloedde. Daarmee ontstaat bijna een muzikale cirkel. Van de vroege rock-'n-rollinvloeden van Seals, via England Dan & John Ford Coley, naar zijn enorme succes als countryartiest en uiteindelijk naar een album waarop nieuwe en gevestigde artiesten zijn muziek opnieuw ontdekken. Dat maakt het slot bijzonder passend.

Geen poging om het verleden te vervangen

Is The Last Duet perfect? Nee. Dat zou ook een onrealistische verwachting zijn. Sommige originele opnamen van Dan Seals zijn zo sterk dat je automatisch naar die versies terugverlangt. Dat is zeker het geval bij nummers die al tientallen jaren onderdeel zijn van je muzikale geheugen. Maar dat hoeft ook helemaal niet het doel van dit album te zijn. De kracht zit juist in het feit dat de originele stem van Seals intact blijft en nieuwe artiesten daar hun eigen kleur naast zetten. Daardoor ontstaat iets nieuws zonder het oude weg te gooien. En dat is een lastige balans.

Dan Seals is nog steeds relevant

Wat mij na meerdere luisterbeurten vooral bijblijft, is hoe goed de stem van Dan Seals nog steeds overeind blijft. Muziek kan verouderen. Producties kunnen gedateerd raken. Modetrends verdwijnen. Een goede stem en een sterke melodie hebben daar veel minder last van. Dan Seals had beide.

Zijn carrière liep bovendien door verschillende muzikale werelden heen. Hij werd bekend als helft van England Dan & John Ford Coley, maakte daarna een solostart met meer pop en softrock en vond uiteindelijk een zeer succesvolle plek binnen de countrymuziek. Zijn solocarrière leverde hem maar liefst elf nummer 1 hits op de Amerikaanse countrylijst op. Dat brede muzikale verleden hoor je terug op The Last Duet. Het is country, maar niet alleen country. Het is nostalgisch, maar niet uitsluitend gericht op het verleden. En bovenal is het een album waarop een artiest die er niet meer is opnieuw een stem krijgt.

Een album voor fans én een kennismaking voor een nieuwe generatie

Als longtime fan van England Dan en Dan Seals keek ik eerlijk gezegd met enige spanning uit naar dit album. Je hebt toch een bepaalde band met die stem en die muziek. Dan wil je niet dat een eerbetoon voelt als een commerciële truc. Gelukkig voelt Dan Seals & Friends: The Last Duet vooral als een project dat met veel liefde voor zijn muziek is gemaakt. De keuze voor artiesten uit verschillende generaties werkt goed. Blake Shelton, Luke Bryan, Tanya Tucker, Sara Evans, Jamey Johnson, Vince Gill, Alabama, The Castellows en de andere gastartiesten laten ieder op hun eigen manier horen dat de songs van Seals nog altijd overeind staan. Voor de oudere fans is het een bijzonder weerzien. Voor countryliefhebbers die Dan Seals vooral kennen van nummers als Bop, God Must Be A Cowboy of Everything That Glitters (Is Not Gold) is het een mooie aanleiding om opnieuw in zijn catalogus te duiken. En voor wie hem alleen kent als de helft van England Dan & John Ford Coley, is het misschien wel het perfecte moment om ook zijn indrukwekkende solocarrière te ontdekken. Voor mij persoonlijk is het vooral een album waar ik blij van word. Niet omdat het probeert het verleden terug te halen. Maar omdat het laat horen dat goede muziek helemaal niet weggaat.

Dan Seals is er niet meer, maar zijn stem is dat gelukkig nog wel.

Dan Seals & Friends: The Last Duet is daarmee meer dan een verzameling duetten. Het is een liefdevolle muzikale ontmoeting tussen een artiest uit het verleden en de countrywereld van vandaag. En als je, zoals ik, al jarenlang een zwak hebt voor de muziek van England Dan, is dat een ontmoeting waar je graag bij aanschuift.