Zach Top klinkt alsof iemand een koffer vol échte country uit een andere tijd per ongeluk in 2026 heeft neergezet en hij ’m gewoon heeft opengetrokken. Geen trends, geen trucjes: wél verhalen die naar voormalige sterren knipogen, maar tegelijk opvallend dichtbij voelen. In ons gesprek vertelt Zach hoe hij tegen “dat verkoopt nu niet” aanliep en hoe z’n nieuwste hitsingle “South of Sanity” ineens uitgroeide tot zo’n nummer waar je je eigen leven in hoort. Er zit zelfs een Nederlands randje aan zijn verhaal, met familie die meeleest (en misschien wel meezingt) in Rotterdam.

Interview met Zach Top

Allereerst, Zach: je plaat voelt alsof hij door de tijd hierheen is teruggereisd. Als jij gaat zitten om te schrijven, ben je dan bewust op zoek naar die traditionele countrysfeer uit de jaren negentig, of is dat gewoon wat er vanzelf uitkomt?

Het is gewoon wat er vanzelf gebeurt. Er is nooit een moment geweest dat ik dacht: ja, dit is een bewuste, berekende zet Dat is het nooit geweest. Het is gewoon… ja. Ik ben opgegroeid met muziek waar ik door beïnvloed werd en waar ik echt van hield, en dat was vaak veel ouder dan de jaren negentig. Helemaal terug tot Jimmy Rodgers en Lefty Frizzell, en daarna Merle Haggard en George Jones, dat soort jongens. Dus ja, dat zijn eigenlijk dezelfde artiesten die ook de gasten uit de jaren negentig beïnvloedden. Dus het is logisch dat ik qua sound ergens in een vergelijkbare hoek uitkom. Maar ja: als ik schrijf, zing of speel, dan is dát gewoon wat er uit me komt.

Dus eigenlijk die generatie van lang geleden. Eind jaren veertig of zo.

Mmm. Ja.

Veel jonge artiesten leunen vandaag de dag op trends. Jij leunde juist op steelgitaar, fiddle en storytelling. Is er ooit een moment geweest dat iemand in de muziekindustrie zei: “Dit werkt niet”?

Ja, dat hebben we wel gehoord - best vaak zelfs - nog voordat we tekenden bij ons label, Leo33. Daar hebben we de eerste plaat uitgebracht. Daarvoor gingen we langs allerlei labels om mij en de muziek te “pitchen”. We hadden al een deel opgenomen, dus we deden ons verkoopverhaal om ergens een contract te tekenen en eigenlijk zei bijna iedereen in de stad: “We vinden het cool, we vinden het goed.” Maar ook: “Dat is niet wat nu verkoopt. We kunnen er niks mee.” Tja… het heeft dus even geduurd.

Maar de baas van het label waar ik nu zit - Katie Dean - was bereid om haar nek uit te steken en een kans te wagen. Dat was echt heel tof. Ik voel me heel gelukkig dat ik met hen mag werken en ik ben enthousiast over wat we tot nu toe hebben kunnen doen.

Ik hoor ook dat je uit de Pacific Northwest komt, uit een klein stadje in de staat Washington, daarna ben je naar Colorado verhuisd en vervolgens naar Nashville, of Tennessee in elk geval. Wat is er in de tussentijd gebeurd?

Nou, grappig dat je zegt waar ik vandaan kom, want ik heb eigenlijk Nederlandse roots. Mijn tweede naam is Dirk, Nederlands. Dat is de naam van mijn opa: Dirk.
Ja. We hebben daar nog familie en volgens mij komen er een paar naar de show in Rotterdam, dus dat wordt leuk. De ouders van mijn vader zijn, ik denk, in de jaren vijftig geëmigreerd. Eerst naar Canada en daarna naar Washington. Dus daar is mijn vader opgegroeid en ik ook.
Maar ja, opgroeien in Washington: we groeiden op, op een kleine boerderij. Mijn vader heeft altijd in de veeteelt gewerkt; hij runde een veemarkt. Dus ik ben opgegroeid tussen het vee, een beetje cowboytje spelen, dat hele plaatje. Ik hield al vroeg van cowboysongs, en ja, van countrymuziek die daarbij paste.

En ik rolde vrij vroeg de bluegrass in. Ik heb drie broers en zussen: een jonger broertje en twee oudere zussen. We hadden een familie-bluegrassband en hebben dat lang volgehouden. Toen ik zeventien was, viel die familieband uit elkaar. We waaierden allemaal uit. Ik ging studeren in Colorado en begon te spelen in een paar verschillende bluegrassbands met vrienden die ik onderweg leerde kennen. Dat deed ik een tijd, toen ben ik met school gestopt en in de bouw gaan werken. Maar ondertussen zette ik video’s online, covers en zo.

En dat is eigenlijk hoe mijn producer, Carson Chamberlain, mij voor het eerst ontdekte. Ik zette een cover online van een artiest die Daryl Singletary heet, die had een paar hits.

Ja, geweldige zanger.

Ik was een enorme fan van hem. Hij is in februari 2018 overleden. Ik plaatste een video van een van zijn nummers, “Spilled Whiskey”, dat ik altijd al geweldig vond. En dat ontplofte ineens. Daarvoor had bijna niemand aandacht voor me maar om de een of andere reden sloeg dat lied aan.

En ja: Carson Chamberlain vond me via die video. We raakten aan de praat, en in het najaar van 2018 begon ik elke maand naar Nashville te reizen om met hem songs te schrijven, het vak te leren, de business te begrijpen, allerlei mensen te ontmoeten. Dat deed ik totdat ik, ik denk rond 2020 of 2021, uiteindelijk fulltime naar Nashville verhuisde. Daar woon ik sindsdien.

Dus je reisde een jaar of drie heen en weer van de Rockies naar Tennessee en terug.
Oké. Laten we het over je nieuwe album hebben. Als je een stap terug doet en het van begin tot eind luistert: wat hoor jij dat fans misschien niet meteen opvalt?

Hmmm, goeie vraag. Ik denk: als je kijkt naar de eerste plaat ten opzichte van deze, “Ain’t In It For My Health”, dan hebben we bijvoorbeeld meer de spotlight gezet op de akoestische gitaar dan op het eerste album. Dat is ook iets wat me onderscheidt van veel populaire countryartiesten nu: Hoeveel tijd ik als kind heb besteed aan spelen en dat ik met andere geweldige muzikanten heb kunnen “meedraaien”. Dus dat was een leuk element-een soort extra laag binnen dat album.

En daarnaast: ik had een paar jaar extra om op te groeien en te leven, waardoor ik voelde dat ik meer te zeggen had. Dus sommige nummers zijn persoonlijker, echter, meer verhalen uit mijn eigen leven. Dat vind ik leuk want ik voel die liedjes zelf meer. Ik denk dat dat ook overkomt op het publiek, dat luisteraars er meer bij voelen. Dus ja, dat zijn wel dingen waar ik aan denk bij deze plaat.

Oké. Was er een nummer op het album dat jou verraste? Misschien eentje dat klein begon en in de studio groter werd-zich ontwikkelde?

Absoluut. Ik denk dat “South of Sanity” me best heeft verrast. Ik hield altijd van dat nummer en ik vond het heel goed, maar ik dacht niet per se dat het zo’n uitschieter zou worden zoals het nu is.

De eerste keer dat ik het hoorde, wist ik: dit heeft hitpotentie. Hoe dan ook.

Omdat het zo’n specifiek verhaal is-verteld vanuit het perspectief van een toerende muzikant die thuis problemen krijgt omdat hij z’n droom najaagt. Dat verraste me eerst, maar ergens is het logisch: het is universeel genoeg verteld. Ook al is het een specifiek verhaal, veel mensen kunnen zich erin herkennen. Iedereen bij wie werk of passie hem of haar van huis wegtrekt, kan zich ermee verbinden. Dus ja, het is logisch dat het resoneert maar ik zag het niet aankomen. Ik dacht niet dat juist dát nummer zo’n groot ding zou worden op dit album.

Country uit de VS slaat duidelijk aan in Europa, zeker in Nederland. Traditionele country heeft een loyaal maar niche publiek. Wat denk jij dat mensen buiten de VS het meest aantrekt in jouw muziek, ook als ze nooit in Tennessee zijn geweest-of zelfs nooit in de Verenigde Staten?

Ja, het is interessant. Het is echt bizar om te zien hoe populair country wereldwijd is geworden. Heel cool, heel spannend. Ik ben er echt enthousiast over.

En ik denk: een van de grootste dingen in countrymuziek zijn verhalen. Zeker vergeleken met andere genres zitten er vaak diepere, meer oprechte verhalen in country. Natuurlijk heb je ook fun songs, gekke nummers. Maar veel van die grote country hits zijn juist diepe, emotionele verhalen waar iedereen zich in kan herkennen. Liedjes over thuis, over het echte leven. En country voelt voor mij ook als muziek van de werkende mens, blue collar, zeg maar.

En die mensen zijn overal. Ze vormen het grootste deel van de wereld. Dus het is logisch dat ze er iets bij voelen, zelfs als ze - zoals jij zei - nog nooit een cowboy hebben gezien. Er zitten universele thema’s in, thema’s van gewone mensen, en muziek die voor hen geschreven is.

En daarnaast: het internettijdperk en streaming hebben het gewoon veel makkelijker gemaakt om het wereldwijd te bereiken. Mensen hoeven niet meer naar Amerikaanse radiostations te luisteren die ze toch niet kunnen ontvangen.

Dus dat speelt zeker ook een grote rol in de groeiende populariteit.

Oké. Dankjewel. En tot slot: als iemand hier in Nederland jou voor het eerst ontdekt, met welk nummer moeten ze beginnen, en waarom?

Dat is een goeie vraag. “South… (Of Sanity, red.)” is nu een grote hit, en “I Never Lie” was onze grootste hit tot nu toe. Maar ik zou iemand misschien naar “Cold Beer and Country Music” sturen. Ik vind dat een perfect intro, want het zegt eigenlijk alles. Je weet meteen wat je krijgt. Dat legt het gewoon op tafel.

Of “Guitar” is ook een goede introductie: gewoon heel duidelijk “dit ben ik”.

Ga je die in Rotterdam ook spelen?

Natuurlijk! Oh ja, die staat zéker op de setlist!

Zach Top is de headliner tijdens het C2C Country To Country-festival in Ahoy Rotterdam (RTM-stage) op zaterdag 7 maart. Zijn albums “Cold Beer & Country Music” en “Ain’t In It For My Health” zijn ook in Nederland uitgebracht en staan bovendien op alle streaming platforms.