Haar stem raakt je recht in het hart, haar liedjes vertellen prachtige verhalen. Dolce Beringer, pas 18 jaar, maar nu al een naam om in de gaten te houden in de Nederlandse new country scene. Met een frisse, eigentijdse sound en een tomeloze passie voor muziek, heeft ze al indrukwekkende stappen gezet.

Ze stond in het voorprogramma van Miss Montreal, werkt samen met Stijn van Dalen, uit de band van Douwe Bob en wist het publiek te betoveren tijdens de intieme Kampvuurconcerten. Onlangs maakte ze een sterke indruk op de Western Experience, waar haar performance opnieuw bewees dat ze een grote toekomst tegemoet gaat.

Wie is deze veelbelovende artieste? Waar haalt ze haar inspiratie vandaan? En hoe staat ze in het leven? Na 11 jaar is ze terug in de Wisseloord Studios. Tijd voor een uitgebreid en zeer persoonlijk gesprek met Dolce Beringer, een singer-songwriter die new country-pop muziek maakt.

Welk onverwacht muziekgenre inspireert je, terwijl mensen dat nooit zouden raden?

Ik moet je zeggen dat ik toch ook wel naar Nederlandse popmuziek luister. Ik schrijf liever Engels. Mij spreken vooral de artiesten aan met akoestische instrumenten. De Nederlandse popscene vind ik heel leuk met mooie bands en onverwachte samenwerkingen en projecten. Zoals Hannah Mae met haar album Rode Draad.

Als je een roadtrip mocht maken door de VS om inspiratie op te doen, welke drie plekken zouden dan bovenaan je lijst staan?

Nashville is natuurlijk nummer één, maar naar Las Vegas zou ik ook heel graag toe willen. Ik hou wel een beetje van die gekkigheid die daar moet zijn. En ik denk Memphis toch ook wel. Ik ben Elvis Presley fan, wat ik van mijn oma meegekregen heb, dus ooit in mijn leven wil ik wel Graceland bezoeken. Dat hele huis, die inrichting. Alles zo ‘over the top’. Maar dat is Amerika en daarom hou ik ervan.

Welke levensles uit een country-klassieker past het beste bij jouw eigen leven?

Ik ben iemand die heel graag nadenkt over geluk en dat ik mijn eigen geluk ook heel erg belangrijk vind. In de muziekindustrie en in deze wereld mag je best voor jezelf kiezen en “nee” zeggen tegen sommige dingen. Ik denk dat daar best veel klassiekers over gaan. Gewoon het kiezen van je eigen pad, je eigen weg en dat dat oké en gewoon goed is.

Stel, dat je een duet mag zingen met een legende van welke muzieksoort ook; wie kies je?

De allereerste zangeres waardoor ik echt de drive heb gekregen om deze muzieksoort ook zelf te gaan maken, was Carrie Underwood. Als ik een artiest uit de new country mag kiezen? Lainey Wilson, Kacey Musgraves, Alana Springsteen en natuurlijk Dasha, héél graag. Jôh, ik voel me zo lekker in de countrymuziek!

Wat is het vreemdst of het meest verrassende dat een fan ooit tegen je heeft gezegd?

Vreemd niet, verrassend wel en vooral dat het me heel erg raakte. Ik was zelf bij een concert. Daar kwam ik een fan tegen die vertelde dat ze altijd samen met haar beste vriendin naar mijn muziek luisterde sinds ik vorig jaar mei m’n eerste Engelstalige single ‘Home Is Where You Are’ uitbracht. Het is gewoon een heel vrolijk liedje over hoe mensen zich thuis kunnen voelen, dat je er samen op uit gaat en zo. Dat nummer deelden ze, luisterden er samen naar en hebben er leuke herinneringen aan. Toen is die vriendin komen te overlijden, zodat de inhoud van het nummer ineens een hele andere lading heeft gekregen. Ze luistert die muziek nu als troost maar ook nog steeds met een heel blij en goed gevoel en deelt de song ook met haar andere vriendinnen. Dat vond ik prachtig maar ook onverwacht om dat te horen. Natuurlijk is het een eer als mensen jouw muziek luisteren en daar zo een bepaald gevoel bij krijgen. Als ik me met mijn luisteraars kan verbinden en ze daar een boodschap uit halen. En ja, tuurlijk raakt me dat! Dat is de reden dat je muziek maakt.

Ik laat de vragen die ik bedacht heb maar even los, het is zo’n mooi gesprek. Je bent 18, je hebt je sporen nu al verdiend. Hoe is jouw muzikale ontwikkeling tot nu toe geweest?

Ik zing eigenlijk vanaf het moment dat ik kan lopen. Toen ik 7 jaar was, ben ik begonnen met lessen, deed ik rollen in musicals en de mix van muziek, theater en dans. Op m’n 12e, 13e, kwam ik erachter dat ik zingen het allerleukst vond en dat daar m’n passie lag. Vanaf dat moment was het ook professioneel, door de microfoon. Zeg maar; dat mensen ernaar wilden luisteren. Toen besloot ik me, na lang twijfelen, op te geven voor de Voice Kids, ook omdat ik aan de grensleeftijd zat dat je daaraan mee kon doen. Ik kwam door de voorronde en bij de ‘blind auditions’ waren alle vier de stoelen gedraaid. Ik koos voor Miss Montreal als coach omdat ik haar een inspirerende, stoere vrouw vind die zichzelf blijft. Ik heb heel veel van haar geleerd. We hebben altijd contact gehouden en na vier jaar heeft Sanne Hans me afgelopen zomer gevraagd om in Bibelot in Dordrecht haar show te openen. Het is te gek om dan uiteindelijk ineens op een poppodium te staan. Dat is een droom die uitkomt. Na The Voice schreef ik mijn eerste eigen nummer en speelde ik op meerdere podia, voornamelijk akoestische covers. Zo heb ik de middelbare school gedaan en m’n diploma behaald. En nu dus studeren aan de Rockacademie.

Maar zij is niet de enige met wie je hebt gewerkt?

Zeker niet! Toen ik net twee dagen vijftien was, heb ik een duet gezongen met Waylon bij NPO Radio 2. We deden daar ‘Rollercoaster’ van Danny Vera. Dat werd gehoord door de producent van de Kampvuurconcerten bij kasteel Groeneveld in Baarn. Daar was Waylon ook. Ik mocht alle avonden het voorprogramma zijn en ben het jaar daarna weer teruggevraagd. Toen waren het 4 dagen en stonden er meer artiesten, waaronder Douwe Bob. Ik viel op bij mensen uit zijn team. Uiteindelijk kwam hij zelf met uitgestoken hand naar me toe en hebben we een heel leuk, inspirerend gesprek met elkaar en zijn team gehad. Zo leerde ik ook Stijn kennen, die zelf ook songwriter, composer en producer is. Dat was 2023 en we werken nu een jaar samen. Ik wil dit jaar vooral een hele pure EP maken.

En afgelopen oktober heb ik 14 keer in theaters gestaan met Amerikaanse country zanger-gitarist Zach Moody en zangeres Emily Brooke in de Nashville’s Country Café Theater Tour. Ik had in 2023 Leon Priest, producent van het concept, leren kennen in Tilburg. Op een terras in de zomer speelde ik een akoestische set, samen met mijn vaste gitarist Koen Alvarez. We speelden nummers van Miley Cyrus uit haar Hanna Montana tijd. Ik had er een paar nummers van Luke Bryan aan toegevoegd en er een leuke mix van gemaakt. Ik riep naar het publiek: “Dit is nou new countrymuziek!” Dat vond Leon super. Zo zijn we met elkaar in contact gekomen. Ik was op dat moment ook al aan het schrijven met Stijn. Leon had een muziekstuk geschreven en vroeg of we daar de tekst voor wilden schrijven. Dat is uiteindelijk de co-productie geworden ‘Home Is Where You Are’ .

En het gaat verder, met een sessie met Nick Jongejan. Die heb ik leren kennen tijdens een reünie van de Rockacademie afgelopen augustus. Ik liep daar rond met een bandana, mijn signature. We keken elkaar aan en dachten allebei: “Verrek, ik ken jou van Instagram”. Uiteindelijk hebben we daar bijna drie kwartier in de gang staan babbelen over new countrymuziek en dat we toch maar eens een keer samen moesten gaan zitten. Afgelopen kerstvakantie hebben we daar een afspraak voor gemaakt.

Ik ga even terug naar de vragen. Schrijf je liever een nummer als je blij bent of wanneer je verdrietig bent?

Ik schrijf, denk ik, liever een nummer wanneer ik blij ben. Maar het kan ook zo zijn dat ik, wanneer ik blij ben, zelfs een verdrietig nummer schrijf. Wanneer ik verdrietig ben geweest, noteer ik wel vaak dingen. Dan heb ik even wat meer tijd gehad om erover na te denken. Ik ben vooral gewoon vrolijk en dan staat dat hele creatieve brein aan. Natuurlijk schrijf ik ook nummers wanneer ik iets minder goed in mijn vel zit, maar dan ben je toch iets prikkelbaarder.

 Als je een dag moest ruilen met een andere artiest wie zou het zijn en wat zou je als eerste doen wanneer je in zijn of haar schoenen staat?

Ik heb wel eens beelden gezien van shows die Carrie Underwood doet in Las Vegas, met bizarre special effects. Ze staat dan op een Jeep die in brand vliegt met een waterval achter zich. Lainey Wilson heeft ook een truck op haar podium en zij draagt fantastische outfits. Maakt ook prachtige videoclips. Dat lijkt me leuk om mee te maken!

Welk niet muzikaal talent heb je waar mensen verbaasd over zijn?

Tja, wat zou dat zijn? Ik heb een beetje een Vlaams alter ego. Ik keek vroeger heel veel naar Ketnet, Vlaamse televisie, Studio 100 en zo. Ik heb dus een alter ego gecreëerd met Vlaams praten en heel soms komt dat accent naar boven. Ik hou van lachen en gezelligheid.

Wat zou je liever doen: een soundtrack maken voor een film of een album schrijven dat een boek tot leven brengt?

Oh, ik vind het allebei vet maar ik moet je zeggen: ik ga dan voor de soundtrack van een film. Ik ben afgelopen zomer speciaal voor de soundtrack naar ‘Twisters’ geweest. Daar zitten Luke Combs, Lainey Wilson en Megan Moroney in. Nu ben ik sowieso al iemand die, sinds ik mijn eerste iPad kreeg, iets met tornado filmpjes heeft, terwijl ik het doodeng vind. Hetzelfde heb ik met dino's. Ik ben enorm fan van Jurassic World films. Dan kijk ik ze en dan denk ik: “Waar ben ik aan begonnen?” Maar ook de Elvis film met Austin Butler en Disney klassiekers, zoals Toy Story, Brother Bear en Good Dinosaur vind ik fantastisch.

Welk moment, boek, of ervaring buiten de muziek heeft je het meest beïnvloed in het schrijven van je liedjes?

Ik heb, nog heel vers, een persoonlijk nummer geschreven waar ik ook best trots op ben. Het gaat over het feit dat de wereld tegenwoordig best hard is geworden. Ik heb me in de coronaperiode afgesloten voor al die verhalen en meningen. Er gebeurde van alles om me heen. Maar ik neem het niet mee, laat het niet toe en dat is een soort van trucje wat ik mezelf heb aangeleerd. Ik ben iemand die geluk heel erg belangrijk vindt en dat waren dingen waar ik angstig en niet vrolijk van werd. Ik leef graag en maak muziek omdat ik daar vrolijk van wil worden. Ik blijf altijd het goede zien in mensen en altijd hoop hebben in de goede dingen in het leven. Daar heb ik een liedje over gemaakt: ‘Lucky I’m Blind’ en daarin zeg ik heel letterlijk dat ik dan gelukkig maar een beetje blind ben voor sommige dingen in het leven. Je stelt je door het schrijven van liedjes natuurlijk wel heel kwetsbaar op.

Ook een optreden bij ‘Music By Night’ in kasteel Doornenburg. Daar had je de ‘Castle Sessions’ in een Ridderzaal. Akoestische sessies. Ik werd zo verliefd op de akoestiek want het galmt daar heel mooi. Ik had gezegd: “Hé, schuif die apparatuur allemaal aan de kant. Ik ga met mijn gitarist gewoon op de tafel in het midden zitten.” Mensen stonden daar omheen. Dat was het moment waar ik eigenlijk voor het eerst alle songs die ik met Stijn had geschreven, akoestisch zong en dat is ook de allereerste keer voor mij dat ik me best wel bloot heb gegeven. Na afloop van het nummer ‘Eighteen’ kwamen er mensen naar ons toe die zeiden dat ze flashbacks kregen naar de tijd dat ze zelf achttien werden. Op de dag dat je achttien wordt, ben je nog exact dezelfde persoon als de dag ervoor, maar dan word je ineens plotseling als volwassen beschouwd.

Zo zing ik vaak al nieuwe nummers live die nog maar een week of twee op papier staan en die waarschijnlijk nog aangepast worden. Ik denk wel dat ik zes tracks zou willen uitbrengen op m’n EP. Een van die nieuwe nummers heet ‘South For Summer’, waar wel een leuk verhaal aan vast zit, ontstaan uit mijn liefde voor zeearenden. Ik draag een ketting met een Amerikaanse zeearend en ik heb ook een leren jasje met een zeearend erop. Het komt voort uit een periode dat ik mijn geluk een beetje kwijt was. Toen bedacht ik me wanneer de ‘Bald eagle’ zo bekend is, daar wel een mooie betekenis aan moet zitten. Een zeearend staat voor kracht en wanneer deze in je leven komt of wanneer je ‘m voorbij ziet komen, betekent het dat dat je op de goede weg bent en dat je kracht en moed meekrijgt om door te gaan.

Heb je een ongebruikelijk ritueel of gewoonte voor je optredens waar niet veel mensen vanaf weten?

Nee, helaas. Niet heel spannend. Ik vind het wel heerlijk om mijn make up te doen voordat ik een optreden heb. Vaak heb ik geen hele goede tijdsplanning dus dan moet dat in 10 minuten. Ik kan niet stilstaan op een podium en beweeg best veel. Daarom zorg ik er altijd wel voor dat ik lekker gerekt en gestrekt ben. Dat geldt natuurlijk ook voor m’n stem. In de auto op weg naar een gig, doe ik gewoon een paar chille oefeningen als warming up. Zo kan ik gelijk knallen op het podium en na afloop doe ik nu ook steeds meer een cooling down en dan merk je toch echt dat dat heel efficiënt is. Dat leer ik nu wel op de Rockacademie van Margriet Sjoerdsma. Daar zijn allemaal mensen die dat precies weten en voor CVT (Complete Vocal Technique) bijvoorbeeld naar Zweden gaan.

Als je een liedje zou kunnen schrijven waar mensen over 50 jaar nog steeds naar luisteren. Waar zou het dan over gaan?

Dat is een mooie vraag. Natuurlijk vind ik het heerlijk om te luisteren naar commerciële popmuziek. Dat is leuk, dat is fijn. Daar zit een goede beat onder en dan kun je altijd wel lekker dansen, meezingen en neuriën. Maar als je muziek maakt met een tekst over geluk in het leven en wat geluk is, zou ik het wel waanzinnig vinden als dat heel lang meegaat. Dat iedereen op zoek kan gaan naar een kleine vluchtroute waar je je veilig en fijn voelt. Ik denk dat muziek daar de nummer een in is. Dat is prachtig. Daar ben je, denk ik, ook wel artiest en muzikant voor.

Als je geen muzikant of zangeres was geworden, wat had je dan willen zijn?

Ik heb op de middelbare school ook altijd een passie gehad voor fotografie. Misschien concertfotograaf zodat je dan alsnog in die business rolt. Ik heb in de tijd dat ik musicals deed ook heel veel geacteerd, kleine televisie rolletjes gehad. Als ik die route had gekozen, was het misschien allemaal heel anders gegaan. Maar ik voel toch wel echt dat ik ben gemaakt om muziek te maken. Dat ik mijn stem, mijn ideeën en mijn creativiteit mag delen met de wereld en dat wil ik ook heel graag blijven doen

Dolce Beringer en Camille Janszen

Dan komt de laatste vraag en aansluitend op het antwoord wat je net geeft: Welk maatschappelijk thema vind je belangrijk om over te zingen?

De liefde blijft natuurlijk altijd een mooie inspiratiebron. Dat mag ook liefde voor jezelf zijn, voor vrienden en voor je familie. Plezier in het leven en vooral plezier in de hele kleine dingen. Het hoeft allemaal niet heel erg groots te zijn.

Dat geldt voor mijzelf ook. Natuurlijk is het leuk om te dromen over optreden op bepaalde podia, maar het raakt mij vooral als je muziek wordt beluisterd door mensen die daar verbinding mee hebben, dat je die mensen écht ontmoet. Laatst heb ik met een vette band, met de kenmerkende sound van pedal steel guitar, mandoline en fiddle, mijn ‘unreleased’ nummers en bewerkte covers gespeeld op de Western Experience, het grootste country event van Europa met meer dan 13.000 bezoekers. Dan is het een bijzonder gezicht dat de line-dancers meteen op jouw nummers aansluiten, ook al was het echt meer country-pop. En als na afloop de Amerikaanse artiesten en crew je opzoeken en zeggen “dat je de countrymuziek afstoft” met je performance en uitstraling, dan is dat natuurlijk super vet om te horen.