Nu de avonden langer worden, is het terrein van de Wisseloord Studios ook wat eerder verlaten. De rust aan het eind van een warme nazomer dag is echter van korte duur. Rising Dutch new country ster Melanie Ryan staat te popelen om alles te vertellen over haar support show in de Melkweg voor Dasha, haar muzikale dromen en plannen. Lees hier het uitgebreide, persoonlijke en inspirerende interview met deze enthousiaste singer/songwriter.
Interview met Melanie Ryan
Wat inspireerde je om country muziek te gaan maken? Waarom kies je juist voor deze muziek?
Ik vind dat deze muziek echt ontzettend goed bij mij past en ik ben er van huis uit een beetje mee besmet want bij mijn opa en oma werd er veel oude country gedraaid, van Dolly Parton tot Willie Nelson en John Denver, echt de ‘old skool’ country artiesten. Eigenlijk is mijn pa zelf de nieuwe country artiesten gaan ontdekken en heb ik zelf ook mijn eigen favoriete artiesten ontdekt. Toen dacht ik: “Dit is het wel, hoor!” Het verhalende van country en dan in combinatie met die fantastische instrumenten en de zang erbij, dat past zo goed bij wat ik mooi vind, wat ik uit wil dragen en het gevoel wat het je geeft.
Wie zijn je grootste muzikale invloeden en waarom?
Het wisselt af en toe wel hoor. Soms komt er in een keer weer iemand bij dat ik denk: “Oh zo, dat is echt te gek!” maar sowieso Dolly Parton; die blijft toch altijd echt wel op mijn nummer één staan, om de persoon die ze is. Ik vind haar een fantastisch mens, hoe zij nog steeds in het leven staat en anderen helpt dat vind ik gewoon echt fantastisch. Maar ik ben ook mega fan van Lainey Wilson. Ik ben naar haar concert geweest. Momenteel ben ik fan van Megan Moroney en Ella Langley. Zij is nieuw en op TikTok helemaal doorgebroken met ‘You look like you love me’, samen met Riley Green. Dus dat zijn zo’n beetje mijn topartiesten op dit moment.
Kun je ons iets vertellen over het verhaal achter je nieuwste single ‘Little Wins’?
Ja, zeker! Ik heb ‘Little Wins’ samen geschreven met singer/songwriter Tim Dawn. Het was onze allereerste samenwerking en ik ben terloops met hem in contact gekomen. De laatste tijd ben ik veel aan het schrijven ook met andere artiesten. Dat vind ik heel tof. Ik wilde nog steeds graag een liedje maken over het vieren van kleine geluksmomentjes. Als alles eventjes niet gaat of elke deur voor je gevoel in je gezicht dichtgeslagen wordt, dan zijn er toch altijd nog wel van die kleine geluksmomentjes maar je moet ze wel zien. In eerste instantie wilde ik daar een hele emotionele ballad van maken en toen zei Tim (eigenlijk heet hij Thijs Vroegop in het echt): “Jôh, waarom?” “Je vindt die liedjes van Megan Moroney tof en zij past af en toe een sarcastische toon toe. Waarom combineren we dat niet een met een grapje van bijvoorbeeld: Hé, maar ik heb wel vanochtend het perfecte ei gekookt?” Het is dus ook met een soort van grappige insteek. Zo is ‘Little Wins’ ontstaan.
Hoe denk je dat je muziek zich heeft ontwikkeld sinds je eerste release?
Oei, ik denk dat ik in de loop van de tijd heel veel van anderen geleerd heb. Ik ben zelf vaak naar verschillende soorten muziek gaan luisteren en dat heeft me, denk ik, ook wel geholpen in het ontwikkelproces van mijn muziek. De liedjes op mijn allereerste plaat waren gewoon leuk om te horen, echt het begin en letterlijk hoe het album heet. ‘Where the journey begins’ was echt de start en als ik dat nu ook terugluister, hoor ik nog heel erg dat ik daar zoekende in ben. Wat voor instrumenten wil ik nou? Welke stijl? Wat wil ik nou uitdragen? In de loop van de tijd door het veel luisteren naar muziek, met anderen samenwerken en de dingen ontdekken die ik eigenlijk zelf belangrijk vind en teruggaan naar de basis. Dat is uiteindelijk datgene wat ik wil uitdragen. Ik hou veel van hard werken en ik hou van: Je moet niet blijven zitten en wachten tot het komt want dan komt het waarschijnlijk niet of pas heel erg laat. Je moet er tegenaan gaan. Dan geloof ik erin dat je uiteindelijk terecht komt waar je moet zijn. Maar je moet jezelf ook wel rust gunnen en een beetje lief zijn voor jezelf, want dat vergeet ik soms nog wel eens. Dat je een streng bent voor jezelf en dat het allemaal goed en perfect moet zijn. Als ik in een sessie zit of aan het song writen ben, dan kan ik wel voor mezelf zeggen: Nu is het gewoon goed.
Is jouw samenwerking met Tim voor het eerst dat je ook met andere songwriters werkt of heb je dat al voor die tijd gedaan? Het is allemaal eigen werk, toch?
Op mijn plaat ‘Girl From ‘99’ heb ik al wel met andere songwriters samengewerkt, voornamelijk met Nick Jongejan. Dat is ook de producer van de plaat. Sinds ‘Girl From ‘99’ uit is ben ik toch op zoek gegaan en ben ik weer met andere songwriters in contact gekomen, bijvoorbeeld met Tim Akkerman.
Wat is het meest memorabele moment dat je hebt meegemaakt tijdens een optreden?
Dat is dan toch wel de support act voor country popster Dasha in de Melkweg, een paar weken geleden. Ik vind het zo bijzonder wat er de afgelopen tijd allemaal gebeurt want ik heb echt best wel wat highlights gehad dit, maar ook vorig jaar. Het meedoen aan de Popronde, dan het Regio Songfestival waar ik dit jaar in de jury zit, de allereerste keer in het Glazen Huis mogen zingen. Dat waren toen echt allemaal al mega mijlpalen.
Nu kwam dit, dat ik in de Melkweg mocht optreden. Ik had me zoiets anders voorgesteld en me op iets anders voorbereid, want je hebt helaas best wel vaak dat mensen door de opening act heen praten en soms zelfs door de hoofd act. Dat vind ik vanuit mij als artiest zijnde echt heel erg jammer dus daar had ik me wel op ingesteld. Ik dacht wel: “Er zitten tenminste een hele grote groep vrienden en familie in de zaal en die kunnen dan tenminste klappen dan heb je in ieder geval een groepje wat een beetje enthousiast is.” Ik kwam het podium op en iedereen was muisstil. Toen ik daar eenmaal stond begon iedereen keihard te klappen, mee te zingen, te joelen en te filmen. Daarna werd ik veel getagd op social media en heb ik bijna al mijn merchandise uitverkocht!
Iedereen heeft wel eens een moment dat het even niet uit je pen vloeit en je de woorden niet kan vinden. Hoe ga je om met creatieve blokkades?
Ik denk dat die creatieve blokkades vooral bij mij zitten. Ik ben op songwriting retreat gegaan. Dat vind ik fijn. Een aantal dagen met mezelf alleen ergens in een leuke bed and breakfast gaan zitten. Dan kom ik daar puur om lekker te schrijven. Even afstand nemen, desnoods even een rondje gaan wandelen en jezelf herinneren waarom je hier eigenlijk bent. Gewoon ‘ns om te kijken wat eruit komt. Er hoeft niet een heel album geschreven te worden in drie dagen tijd. Als het er vandaag niet in zit, dan zie je morgen wel weer. Wat meer die teugels laten vieren. Het schrijven van een liedje begint met een onderwerp. Ik kan slecht vanuit het luchtledige zomaar iets gaan schrijven. Dan is het de melodie die eerst komt of soms zijn het wat stukjes tekst. Dat gaat heel organisch. Ik probeer altijd de ‘big sister energy’ in mijn muziek te verwerken. Eigenlijk die lieve moeder die je even over je rug aait van: Hé, zit er niet te veel over in, het komt wel goed. Dat zit altijd wel een klein beetje verstopt in ieder nummer. Het zijn mijn roots waar ik vandaan kom, mijn muzikale reis waar ik naartoe ga, wat ik meemaak en natuurlijk de liefde. Dat zijn vooral de thema’s.
Hoe combineer je je persoonlijke leven met je muzikale carrière?
Als je een eigen bedrijf hebt kan je altijd wel een mailtje beantwoorden of eventjes oefenen voor een optreden of wat dan ook. Ik vind het soms echt wel lastig om mijn week zo schematisch in te delen dat ik nog genoeg ruimte hou voor vrienden, familie en privédingen.
Zijn de mensen met wie je omgaat ook allemaal muzikaal en begrijpen ze het?
Dat is denk ik een beetje fifty-fifty. Ik heb hier en daar ook wat vrienden die niet per se in dat wereldje zitten maar die supporten me wel in alles wat ik doe. Aan hen hoef ik niet aan uit te leggen waarom ik er soms een keertje niet bij kan zijn. Mijn vriend vindt het supervet wat ik doe en probeert me te ondersteunen waar hij kan. Ik zou niet willen zeggen dat hij mega fan is van countrymuziek maar wij vinden elkaar wel weer in andere genres. Hij is ook die persoon die me af en toe weer even naar beneden trekt en relativeert.
Natuurlijk je toekomstplannen en dromen.
Laten we dan beginnen eerst met plannen. Ik mag dit jaar meedoen aan de Popronde. Ik sta nu in iets van dertien locaties of zo. Dat is wat ik tot nu toe weet, daar kunnen nog steeds boekingen bij komen. Daarnaast is mijn grote doel country; cool again te maken en daarvoor heb ik een eigen show samengesteld die heet letterlijk: ‘Country is cool again’ op 15 september. Daar is de eerste theatershow van in het Fulco theater in IJsselstein, want ik vind het heel belangrijk om mensen te laten zien hoe tof die countrymuziek eigenlijk is. Dat is het in ieder geval voor dit jaar met hier en daar nog shows waar ik speel. Ik heb een behoorlijk drukke agenda. Voor de rest qua dromen? Het lijkt mij fantastisch als ik met mijn eigen muziek een beetje kan toeren door Nederland en België. Als ik in ieder geval van de muziek kan leven. Ik noem m’n muziek altijd ‘braided style country’. Omdat mijn muziek meer een mix van country, pop en folk is, eigenlijk een mengelmoes. Meestal draag ik een vlecht aan de zijkant, een ‘braid’, en die in een gevlochten stijl.
Ik ga volgend jaar een show doen die ‘What Would Dolly Do?’ heet, geïnspireerd op Dolly Parton en waarom zij mij inspireert. Het is een combinatie van haar muziek en anekdotes uit haar leven afgewisseld met mijn eigen muziek en inspiratie.
Wat is het meest onverwachte instrument dat je ooit in een nummer hebt gebruikt?
Wij hebben in heel veel liedjes de gitaar gebruikt in de Nashville tuning. De gewonden E, A, D en G snaren worden op een zes-snarige gitaar vervangen door lichtere snaren. Ik had daar nog nooit van gehoord maar Nick kwam daar mee aanzetten. Dat klinkt wat hoger, zo mooi! Je hoort het misschien niet altijd duidelijk maar het zit wel in de mix.
Kun je een moment beschrijven waarop jouw muziek iemand anders heeft geholpen?
Ik heb vaak genoeg gehad dat mensen echt naar me toe kwamen en zich helemaal kunnen vinden in een bepaald liedje. Ik had een keer een soort van singer/songwriter workshop gedaan. Aan het einde had ik mijn eigen liedje ‘Miss Always Do It Right’ gespeeld. Daar zat een meisje bij, helemaal aan het huilen en bedankte me voor die dag. Ze kwam later een keertje met haar moeder bij een show kijken. Haar moeder was in tranen en ze zegt: “Oh, je wil niet weten hoeveel zij aan jou, aan dat nummer én aan jouw muziek heeft gehad. Ze is weer geïnspireerd want ze had depressieve gevoelens.“ Daar krijg je toch kippenvel van?
Hoe blijf je trouw aan je roots terwijl je experimenteert met nieuwe geluiden?
Het is ten eerste altijd belangrijk om je te blijven herinneren waar je vandaan komt. Dat staat misschien een beetje los van de muziek maar gewoon als persoon en dat vind ik zo mooi aan Dolly Parton. Zij weet altijd nog hoe het was, waar ze vandaan is gekomen en hoe ze het vroeger had. Door dat te blijven herinneren, blijf je ‘humble and kind’ en dat vind ik zo mooi aan haar. Dat is ook iets wat ik probeer. Ik heb een fantastische familie. Ik vind het zo bijzonder wat me nu allemaal gebeurt en dat probeer ik mezelf al iedere dag tegen mezelf te zeggen van: “Weet je wel, ik mag dit gewoon. Ik kan dit doen en moet je kijken wat ik allemaal heb kunnen doen, ook al stopt het hier.” Door je eigen verhalen te vertellen, blijf je altijd dicht bij jezelf denk ik.
Wat is het vreemdste dat je ooit hebt meegemaakt tijdens een tour?
Ik heb dus m’n nieuwe liedje ‘Little Wins’. Daar zit een gefloten stukje in. Tim heeft het in de studio ingefloten. Ik kan helemaal niet zo goed fluiten en dat vertel ik wel eens tijdens mijn shows. Dan vraag ik het publiek om mee te doen en me te helpen met fluiten. In Woerden zat een groepje mensen waar ik na het optreden mee aan de praat raakte. Toevallig was datzelfde groepje afgelopen zondag weer in Woerden waar ik speelde om te komen kijken. Een van de mensen had een mini blokfluit goud gespoten en die aan mij gegeven, van: “Zo dan kan je in ieder geval iets fluiten”. Nou, ik had het niet meer! Maar dat is zo bijzonder hoe mensen dat dan helemaal hebben voorbereid. Dat is echt hilarisch.
Hoe zorg je ervoor dat je stem in conditie en gezond blijft?
Inzingen, inzingen, inzingen. Ik heb zelf zangles van Karin Bloemen. Ik ga daar af en toe heen om weer eventjes een soort van check up te doen. Het is eigenlijk ook een therapiesessie, want dan hebben we het even over de muziek en hoe het gaat. Dat is altijd heel gezellig. Maar het aller, allerbelangrijkste is; altijd je stem warm zingen want je stembanden zijn gewoon een spier en anders ga je er gekke dingen op krijgen. Ik heb er in ieder geval alles aan gedaan om goed in te zingen, goed mijn ademsteun te gebruiken dat soort dingen. Dat is eigenlijk het enige wat je er aan kan doen en verder lekker veel thee en goed hydrateren.
En je uitspraak van het American English? Ik bedoel, je hoort niet dat je uit Nederland komt.
Ik heb niet per se een soort van coach gehad. Het is gewoon gekomen door heel veel naar de liedjes te luisteren en goed te luisteren hoe ze de woorden uitspreken. Als ik ergens naartoe rijd, dan oefen ik het praten ook een beetje. Je wordt er iedere keer beter in. Persoonlijk merk ik dat de uitspraak in de nieuwe liedjes alweer verbeterd is, dus dat ontwikkelt zich steeds.
Hoe zou je je muziekstijl omschrijven aan iemand die nog nooit naar country muziek geluisterd heeft?
Het verhaal staat centraal in de muziek en daarnaast is het gewoon easy listening muziek, het ligt lekker in het gehoor. Dat zorgt er ook voor dat je lekker aangaat. Zo'n vibe geeft het! Als je echt wat meer over de specifieke stijl vraagt, dan is mijn muziek een mix van pop, country en folk. Dus lekker modern maar dan wel in een country jasje.
Wat is een levensles die je hebt geleerd door je carrière in de muziek?
Altijd bij jezelf blijven en doen waar jij blij van wordt. Niet omdat anderen zeggen dat je het moet doen omdat het populair is of dat het een trend is. Is het dan een langere en soms moeilijkere weg? Misschien, maar dan blijf je wel bij datgene wat je leuk vindt. Of, zoals Dolly Parton zou zeggen: ‘It’s hard to be a diamond in a rhinestone world.’
Camille Janszen en melanie Ryan
