Exclusief interview met Alan Fletcher

Door
Alan Fletcher Alan Fletcher Foto; Takaya Honda

Alan Fletcher is bij het grote publiek voornamelijk bekend van de populaire Australische tv-soap Neighbours, waarin hij reeds sinds 1994 de rol vertolkt van Dr. Karl Kennedy. Wat wellicht heel wat minder mensen weten is dat Alan Fletcher ook een muzikant en zanger is, die zich de laatste tijd voornamelijk richt op het maken van Americana en country muziek. Naar aanleiding van het verschijnen van zijn kerstsingle ‘It’s Gonna Be A Good Christmas’, had ik de eer om deze uiterst sympathieke Australische acteur en zanger te mogen interviewen namens newcountry.nl.

 

Interview met Alan Fletcher

Alan, eerst en vooral dankjewel voor het aanvaarden van de uitnodiging voor dit kerstinterview met newcountry.nl. Laten we aftrappen met de openingsvraag: Wie is Alan Fletcher in zijn eigen woorden?

Ik ben heel blij dat jullie mij hebben uitgenodigd voor dit interview. Volgend jaar staat er een nieuwe UK tour in de steigers en tijdens die tour hoop ik ook voor een paar optredens naar België en Nederland te kunnen afzakken, want in die twee landen zijn er namelijk ook heel wat Neighbours fans.

En wie is Alan Fletcher? Wel, Alan Fletcher is in de eerste plaats een acteur, die ondertussen reeds 45 jaar in het vak zit. En die ervaring neem ik overal waar ik kom met me mee en is tevens terug te horen in mijn muziek. Alan is een hele vrolijke en een hele gelukkige man, die soms ook een beetje brommerig is, ha ha!

 

Alan Fletcher Alan Fletcher

 

Je speelt sinds 1994 de rol van Dr. Karl Kennedy in de populaire Australische tv-soap Neighbours. Hoe is het om deel uit te maken van zo’n hitserie en is het nu, dertig jaar later, nog steeds even leuk als toen je in 1994 debuteerde in de serie?

Het succes en de immense populariteit van Neighbours zijn eigenlijk nog steeds onvoorstelbaar. Het maken van een tv-serie als Neighbours is immers exact hetzelfde als het maken van om het even welke dagelijkse tv-soap. Je denkt er niet over na hoeveel mensen er daadwerkelijk naar jouw tv-serie zullen kijken. Het is, wat mij betreft, wel heel belangrijk om nauwe banden/om een nauw contact te onderhouden met de fans van de show, hetzij via social media, via mijn website of via e-mail, want zo krijg ik een gevoel bij de aantallen fans die er zijn en bij welke impact de serie heeft op de fans. En wanneer ik dan een bepaalde scene opneem, dan kan ik mij ook veel beter voorstellen hoe de fans hierop zullen reageren. Wanneer je iets doet wat je zelf leuk vindt en dat ook uitstraalt en je kent de mensen die naar je kijken een beetje, dan weet je dat zij het ook zullen waarderen wanneer ze zien dat je plezier en passie uitstraalt in jouw rol. En dat is tevens wat Neighbours zo uniek maakt voor mij: het gevoel en de band die ik met de fans heb opgebouwd.

En zelfs na 30 jaar vind ik het nog steeds even leuk om deel uit te maken van Neighbours als in mijn debuutjaar, 1994. Wat daar ook deels aan heeft bijgedragen is dat de serie een tijdje werd stopgezet en daarna een comeback maakte. Door de inbreng van nieuwe castleden, een nieuwe crew en meer hoogstaande verhaallijnen is er een frisse, nieuwe wind door Neighbours gaan waaien en dat is de serie erg ten goede gekomen en heeft ook mijn energielevel weer op peil gebracht. Vandaag had ik het er op de set toevallig nog over met een andere oudgediende van Neighbours over de diversiteit van de huidige cast en over het uitstekende groepsgvoel dat er momenteel binnen de cast leeft. Voor mijn gevoel acteert iedereen in Neighbours momenteel op zo’n onvoorstelbaar hoog niveau en dat is dus mede te danken aan de doorstart van de serie.

Je draait ondertussen al bijna 30 jaar mee in Neighbours. Wie is jouw favoriete collega op de set?

Dat is een interessante vraag. In de eerste plaats is dat uiteraard Jackie Woodburne, die de rol van mijn echtgenote (Susan Kennedy) speelt in Neighbours. En daarnaast kies ik voor mijn goede vriend Stefan Dennis (die de rol speelt van Paul Robinson). En misschien klinkt het cliché, maar van de voormalige Neighbours acteurs en actrices, kon ik altijd erg goed opschieten met Margot Robbie. Zij is een hele nuchtere Queensland girl, iemand zonder sterallures, maar tegelijkertijd is zij een uiterst getalenteerde en erg veelzijdige actrice. Zij blinkt uit in drama rollen, maar schittert ook in komedies. Met haar mogen werken was een absoluut voorrecht.

Door de jaren heen heb ik met zoveel acteurs en actrices mogen werken dat het erg moeilijk kiezen is. De afgelopen tijd heb ik trouwens een nieuwe favoriete actrice ontdekt en dat is Lucinda Armstrong Hall, die de rol van mijn dochter Holly Hoyland speelt in Neighbours. Lucinda heeft vroeger ook al de rol van Holly gespeeld, is er toen een tijdje uit geweest en is nu weer terug in Neighbours als de twintiger Holly. Zij is zo’n fantastische actrice en speelt haar rol met zoveel verve, dat is zo geweldig om te zien.

 

Wat minder mensen weten, is dat je ook een begenadigd muzikant en zanger bent, zowel solo als met de band Waiting Room. Waar ontstond jouw liefde voor muziek in het algemeen?

Ik ben begonnen als een acteur in musicals. In totaal heb ik in vijf of zes musicals opgetreden en daarnaast deed ik aan pantomime, waarin ik ook zong. Initieel begon zingen dus als een onderdeel van het acteren. In verschillende tv-programma’s en tijdens concerten trad en treed ik regelmatig op met jazznummers. En elk jaar verzorg ik ook een aantal kerstconcerten, gevuld met kerstnummers, want kerstmuziek is eigenlijk mijn favoriete muziekgenre.

De band Waiting Room is trouwens erg toevallig ontstaan. In 2004 zat ik in een restaurant te dineren en daar ontmoette ik Chris Hawker en Tommy Rando, die die avond de muzikale omlijsting verzorgden in het restaurant. Zij nodigden mij die avond uit om met hen een aantal songs te zingen en al snel ontstond het idee om samen een band op te richten. Door de populariteit van Neighbours en omdat de muziek die wij speelden perfect in de smaak viel bij ons publiek, dat hoofdzakelijk bestond uit universiteitsstudenten, hadden wij gedurende 12 jaar een vaste plek tijdens de ‘Neighbours Nights’ in Melbourne en hebben we zelfs 10 keer in de UK getourd. De band Waiting Room is ondertussen trouwens tijdelijk on hold gezet en sinds 2019 concentreer ik me, solo, nagenoeg volledig op Americana en country muziek.

 

Je profileert je tegenwoordig als solo-zanger en focust je inderdaad op Americana en country muziek. Waar komt jouw voorkeur voor de Americana en country muziek vandaan?

Ik heb sowieso een erg brede muzieksmaak. De allereerste single, die ik ooit kocht, was ‘Elenore’ van The Turtles, een ware pop classic uit de jaren ’60. Daarnaast luisterde ik naar bands als Canned Heat en naar bluesmuziek, The Beatles, The Rolling Stones, Elton John… Eind jaren ’70 evolueerde mijn muzikale smaak meer naar punkmuziek en werd Elvis Costello mijn favoriete zanger. Het patroon tekent zich af: evolutie staat centraal bij mij. En zo ontwikkelde ik ook een sterke liefde voor Britse indie muziek, met bands als The Fratellis, Kaiser Chiefs en Razorlight. Songs van die bands speelden we vaak met de band Waiting Room.

Maar, ongeacht het nieuwe muziekgenre dat ik ontdekte, de onderliggende laag werd telkens gevormd door mijn (sluimerende) interesse in Americana muziek. En dat kwam hoofdzakelijk door mijn liefde voor de muziek van John Prine. John Prine is trouwens nog altijd mijn grote inspiratiebron bij het schrijven van mijn eigen nummers. Hij bracht vaak een komische noot in zijn songs en dat trekt mij erg aan in zijn stijl van songwriting. Maar ook de manier waarop hij sentimentele nummers maakt als ‘Sam Stone’ en ‘Hello in There’, is heel erg inspirerend voor mij. John Prine is voor mij de ultieme artiest waar ik mij aan spiegel.

Maar ik heb ook andere voorbeelden. Zo luister ik al heel lang naar Bob Dylan en Dylan is toch iemand die zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld tot een artiest met heel wat country en Americana invloeden. En zelfs Bruce Springsteen flirt regelmatig met het country en Americana genre.

 

Je gaf eerder in dit interview al aan dat er volgend jaar een UK tour op het programma staat en dat er mogelijk ook een aantal concerten in België en Nederland aan die tour zullen worden toegevoegd. Hoe concreet zijn de plannen voor die extra concerten in België en Nederland?

Mijn boekingsagent in de UK is momenteel druk bezig met het plannen en vastleggen van het UK gedeelte van mijn UK (en hopelijk ook Europese) tour en ik heb hem gevraagd om specifiek ook uit te kijken naar mogelijkheden voor een aantal concerten in België en Nederland, omdat er in die landen, zoals ik reeds eerder heb vermeld, heel veel Neighbours fans zijn. En verschillende van die Belgische en Nederlandse Neighbours fans zijn zelfs al een aantal keren naar de UK gevlogen om mijn concerten daar bij te wonen. Met het organiseren van een aantal concerten in België en Nederland zou ik hen willen bedanken voor al hun inspanningen door ditmaal naar hen toe te komen in plaats van dat zij naar de UK moeten afreizen. En het prikkelt mij sowieso om verder te kijken dan enkel de UK, want heel wat van mijn Americana vrienden en mijn producers touren regelmatig in Scandinavië, waar er een enorme interesse is voor het Americana en country genre. Ik heb er voor de komende tour dan ook voor gezorgd dat ik geruime tijd in jullie buurt zal verblijven, zodat er meer ruimte is voor concerten op het Europese vasteland.

 

Its Gonna be a good Christmas

 

Een aantal weken geleden heb je een nieuwe, feelgood kerstsong, getiteld ‘It’s Gonna Be A Good Christmas’, gereleased. Deze song is een duet met de zangeres Melody Moko. Waar haalde je de inspiratie voor deze song vandaan?

Ik heb ondertussen vier kerstsongs op mijn naam staan. Mijn allereerste kerstsong, ‘If You Want a Happy Christmas’, dateert alweer van 2013 en is een swing kerstnummer in de stijl van Bing Crosby en The Andrews Sisters. Daarna volgde er een lange ‘kerstnummerpauze’, want pas in 2021 verscheen mijn tweede kerstsong, getiteld ‘Joey Loves Christmas’, een bitterzoete song over een jongen, die te kampen heeft met een aantal problemen, en die de eerste kerst zonder zijn moeder gaat doorbrengen. Dat is dus zeker geen vrolijk kerstnummer, maar het heeft wel een rockbeat.

In 2022 verscheen ‘Holding My Girl (at Xmas)’, een liefdeskerstsong. En toen heb ik er best lang over moeten nadenken wat ik voor kerst 2023 zou gaan bedenken. Wat mij altijd is opgevallen is hoezeer kerst en kerst vieren in Australië verschillen van kerst en kerst vieren op het noordelijk halfrond. Mensen vragen me vaak: hoe viert men eigenlijk kerst in Australië? En heel veel van de clichés zijn ook gewoon waar: met kerst zwemmen we inderdaad in het zwembad achter ons huis en spelen we cricket in de achtertuin. En ook gooien we een heerlijk stuk vlees of vis op de barbeque met kerst. Met ‘It’s Gonna Be A Good Christmas’ wilde ik de meer dan 40 keer kerst, die ik me nog bewust kan herinneren, vangen in een song, inclusief een aantal typische Australische kerstclichés, en met een Americana en country twist.

Ik ben trouwens niet de enige Australische country en Americana artiest die dit jaar een kerstsong heeft uitgebracht. Vandaag had ik zelfs nog een kort gesprek met Morgan Evans naar aanleiding van een ‘kerst bromance’ opmerking die ik onder zijn kerstsong ‘Christmas In The Backyard’ had geplaatst. En ook mijn goede vriend Riley Catherall heeft een nieuw kerstnummer uitgebracht, ‘If You Come Home For Christmas’. Ik merk dat er in de country en Americana wereld steeds meer interesse is in het maken van originele kerstsongs.

John Prine had in 1973 trouwens ook een erg interessant kerstnummer met ‘Christmas in Prison’ en dat is nog steeds een van mijn favoriete kerstsongs.

It’s Gonna Be A Good Christmas’ is een feelgood kerstsong met een humoristische knipoog. En toch zit er ook een belangrijke boodschap in mijn song: kerst is een tijd om door te brengen samen met jouw familie, met jouw gezin, met vrienden of misschien wel met wildvreemden, om te reflecteren op het afgelopen jaar en om banden met mensen aan te halen en/of om nieuwe vriendschappen te smeden. En het is ook een tijd om, wanneer je een plaatsje over hebt aan de feestdis, een eenzame uit te nodigen, zodat hij/zij de kerstdagen niet alleen hoeft door te brengen.

 

Wat is jouw favoriete kerstsong?

Wow, dat is een lastige vraag. Waarschijnlijk is dat toch Darlene Love’s versie van ‘Christmas (Baby Please Come Home)’. Of nee, die song komt uiteindelijk op de tweede plaats terecht, want eigenlijk kan niets tippen aan ‘Happy Xmas (War Is Over)’ van John Lennon en Yoko Ono. Dat komt niet alleen door mijn enorme voorliefde voor de muziek van John Lennon, maar ook door de prachtige, hoopvolle boodschap van die song. Op mijn Spotify profiel heb ik een aantal dagen geleden trouwens een playlist met mijn favoriete kerstnummers gepost. Een van de pareltjes van die playlist is, wat mij betreft, ‘Christmas Morning’ van Loudon Wainwright III. Er bestaan zoveel mooie kerstsongs, die heel wat mensen nog nooit hebben gehoord.

 

Hoe gaat Alan Fletcher dit jaar kerst vieren?

Als je goed naar mijn nieuwe single ‘It’s Gonna Be A Good Christmas’ luistert, dan weet je wat ik deze kerst ga doen, ha ha! Ik weet nog niet of we cricket in de achtertuin gaan spelen, want de kinderen zijn ondertussen volwassen geworden. Het weer in mijn woonplaats Melbourne kan erg wisselvallig zijn en het kan dus zomaar gebeuren dat het op eerste kerstdag stortregent. Daardoor is het nog onzeker of het een binnen- of buitenevenement zal worden. Maar ik hou er erg van om eten te bereiden op de barbeque en, als het droog is, is kerst een perfecte gelegenheid om met vrienden en familie, onder het genot van een hapje en een ijskoud biertje, quality time door te brengen in de buitenlucht.

Ik ben ietwat traditioneel wanneer het over kersteten gaat. Zo hou ik heel erg van gebraden kalkoen en saus. En zoals je ook kan horen aan het begin van ‘It’s Gonna Be A Good Christmas’ brengt mijn schoonmoeder elke kerst een zelfgemaakte Christmas pudding mee en haar echtgenoot maakt dan een brandy butter. Mijn absolute kerstfavorieten!

 

Je hebt heel recent jouw nieuwe kerstsingle gereleased. Met welke andere muzikale projecten ben je momenteel bezig?

Ik ben momenteel met een heel bijzonder project bezig. Een van de belangrijkste sporten in Australië is Australian rules football. Een tijdje terug was mijn favoriete team betrokken bij een dopingschandaal. En de aanvoerder van dat team verloor hierdoor de ‘best and fairest award’, de zogenaamde ‘Brownlow Medal’, die elk jaar aan de meest sportieve speler wordt uitgereikt. Mijn producer en ik hebben nu een song over hem geschreven met de volgende boodschap: ongeacht welke tegenslagen we in ons leven ook meemaken, het kan nooit zo erg zijn als datgene wat die arme Jobe Watson is overkomen. Een zeer bijzondere song dus, die waarschijnlijk veel bijval zal kennen onder de Australian rules football fans.

Daarnaast ben ik ook meer serieuze nummers aan het schrijven, die ik hopelijk klaar heb voordat ik volgend jaar aan mijn UK (en hopelijk ook Europese) tour begin.

Een van mijn favoriete songs is ‘For The Love Of Lager’, omdat die vrolijke, humoristische song perfect mijn voorliefde voor een simpel Lagerbiertje beschrijft. Ik zal steeds een Lagerbiertje verkiezen boven een speciaalbier, ook al is het tegenwoordig heel moeilijk om nog een eenvoudig Lagerbiertje te vinden. Dat nummer wordt steeds erg enthousiast ontvangen door het publiek tijdens mijn concerten. En binnenkort release ik dus een Alan Fletcher versie van ‘For The Love Of Lager’ op alle streamingplatforms.

 

Wanneer je kan kiezen uit alle songs, die ooit door andere artiesten zijn geschreven en/of opgenomen, welke drie songs zou jij willen opnemen?

Opnieuw een erg moeilijke vraag om te beantwoorden. Ik zou in ieder geval een poging ondernemen om ‘Imagine’ van John Lennon op te nemen.

Een andere favoriete song, waar ik onmiddellijk aan denk, is ‘If We Were Vampires’ van Jason Isbell. Dat is een heel opmerkelijk liefdeslied en, wat mij betreft, het mooiste liefdeslied dat ik ooit heb gehoord. Wat een indrukwekkende boodschap zit er in dat lied: als we vampieren zouden zijn en dus het eeuwige leven zouden hebben, dan zou de tijd die we als geliefden hebben doorgebracht, helemaal niets voorstellen. Liefde heeft namelijk enkel een betekenis omdat ons leven zo kort is. Wow, wat een krachtige boodschap!

Als derde song zou je misschien een John Prine song verwachten, maar ik heb ondertussen al zoveel nummers van hem gezongen dat ik kies voor het prachtige ‘In My Life’ van The Beatles.

 

Je hebt al in heel wat concertzalen opgetreden. Welke is jouw favoriete venue?

Dat is The Bedford in Balham, Londen. Een Britse pub met een prachtige concertzaal. Een ronde zaal, met een plafond dat een parachutestructuur heeft, die plaats biedt aan ongeveer 150 toeschouwers. Voor mij is dat de perfecte venue om op te treden. Het voelt aan alsof je optreedt in een oud, Elisabethaans theater. Heerlijk!

 

En welke venue staat nog op jouw bucket list?

Waar ik zeker niet wil optreden zijn de hele grote concertzalen en arena’s, want ik treed veel liever op in kleine, intieme zalen. Mijn favoriete stad om op te treden is Liverpool en dan maakt het mij niet uit in welke venue, want Liverpool is mijn persoonlijke sport- en culturele hoofdstad. Maar als ik dan toch een venue in Liverpool zou moeten kiezen, dan wordt het de Liverpool Empire.

 

Wie is volgens jou momenteel de meest ondergewaardeerde artiest of band?

Het zou gek zijn als ik die vraag met Taylor Swift zou beantwoorden, niet? Ha ha! Ze zijn trouwens niet echt ondergewaardeerd, maar een band, waarvan ik vind dat iedereen die zou moeten (leren) kennen, is The Pleasures, een Australische band die bestaat uit Catherine Britt en Lachlan Bryan. Hun debuutalbum heeft zelfs de hitlijsten in Amerika gehaald en ze hebben net een UK tour achter de rug. Ik ben nog niemand tegengekomen, die, nadat hij/zij het album ‘The Beginning Of The End’ van The Pleasures had beluisterd, niet onder de indruk was van deze band en van hun album.

 

Wat is de mooiste zin die je ooit hebt gehoord in een song of die je hebt gelezen in de literatuur?

Opnieuw een erg lastige vraag, Cedric. Mijn antwoord klinkt misschien een beetje bizar, maar Bruce Springsteen zingt in ‘Racing In The Street’ het volgende: ‘I got a sixty-nine Chevy with a 396, fuelie heads and a Hurst on the floor’. In mijn tienerjaren werkte ik als monteur in een garage en toen zongen we die song altijd luidkeels mee terwijl we aan auto’s aan het sleutelen waren. Er zijn trouwens nog veel meer mooie en catchy zinnen in andere songs, maar de zin uit ‘Racing In The Street’ is de eerste die in mij opkomt en die me opnieuw terugbrengt naar mijn jeugd.

 

En dan is het nu alweer tijd voor de slotvraag: heb je nog een speciale (kerst)boodschap voor jouw fans in Nederland en België en voor de lezers van newcountry.nl?

Ik wil gewoon alle Neighbours fans, en in het bijzonder mijn Nederlandse en Belgische fans, bedanken voor opnieuw een prachtig (Neighbours) jaar en voor hun jarenlange support. Ik wens iedereen een veilig en gelukkig kerstfeest toe en ik hoop van ganser harte dat er in het nieuwe jaar een einde komt aan alle conflicten en oorlogen in de wereld.

 

Alan Fletcher Xmas

LINKS | ALAN FLETCHER
­