Elizabeth Nichols is pas net geland in Europa, maar straalt alsof ze hier al dagen rondloopt. Ze is enthousiast en maakt grapjes: “Nu ben ik oud en wijs… of zoiets,” grinnikt ze, terwijl ze vertelt dat ze nog maar 24 uur in Rotterdam is. Toch heeft ze in die korte tijd al precies door wat voor sfeer C2C ademt: mensen komen hier om even te ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven. En dat is precies wat zij met haar show wil doen. We spreken Elizabeth tijdens C2C Rotterdam over haar eerste indrukken van de stad, haar liefde voor storytelling, de song die haar het meest raakt en een wel heel bijzonder familieverhaal dat haar droomvenue ineens een extra laag geeft.
Interview met Elizabeth Nichols
Hoe voelt het om op C2C te spelen? Waar kijk je het meest naar uit dit weekend?
“Ik heb er zó veel zin in! Ik ben in mijn volwassen leven eigenlijk niet echt in Europa geweest. Ik ging wel toen ik klein was, maar dat is anders. Nu ben ik… oud en wijs en whatever,” lacht ze. “En nu kan ik echt ontdekken. Ik heb tot nu toe zó veel plezier gehad. Ik ben hier nu ongeveer 24 uur en ik vind het geweldig. Ik kijk ernaar uit om verschillende landen te zien, nieuwe mensen te ontmoeten en gewoon een goede tijd te hebben.”
Heb je al een beetje tijd gehad om Rotterdam te ontdekken?
“Ja, we hebben echt veel rondgelopen. Iedereen loopt hier! In Amerika doen mensen dat niet. Ze lopen niet. Of fietsen. Wij gebruiken auto’s. Fossiele brandstoffen,” grapt ze. “In Amerika is dat ongeveer ons favoriete ding.” Dan serieuzer: “Maar het is hier zó mooi. En het weer is fijn. Ik ben heel blij.”
Als mensen straks jouw set hebben gezien en weggaan, wat hoop je dat ze voelen?
“Als ik naar een publiek kijk, denk ik vaak: mensen zijn zó gestrest. Ze hebben werk, ze hebben banen, ze geven hun hard verdiende geld uit om te komen en zichzelf te vermaken. Dus mijn doel is echt om te entertainen en mensen even een break te geven van de stress van het dagelijkse leven. Dat is het mooiste aan shows.”
Elizabeth Nichols tijdens het C2C festival in Ahoy! op 6 maart 2026
Waar begon jouw liefde voor countrymuziek?
“O mijn god. Ik ben opgegroeid met veel gospel. Oude gospel en hymnes. En dat heeft natuurlijk veel invloed op countrymuziek. Dus ik denk dat dáár al een connectie zat. En er is gewoon iets aan storytelling in country dat anders is dan alles. Ik hou van literatuur, ik hou van boeken. Ik heb Engels gestudeerd. Dus countrymuziek voelt voor mij als kleine romans — kleine novels in elk liedje.”
Je omschrijft het prachtig. Welke song in je set betekent op dit moment het meest voor je, en waarom?
“Dat is een goede vraag… even denken. Ik hou van ze allemaal. Ze zijn allemaal een soort dagboekfragmenten. Maar The Daughter vind ik echt een heel mooi lied. Ik zing die heel graag. Het voelt troostend om die te zingen. Het is een beetje gemeen,” lacht ze, “maar ook troostend.”
Wie zijn jouw invloeden — en waar luister je zelf naar de laatste tijd?
“Sabrina Carpenter. Taylor Swift. Toby Keith. Keith Whitley. Kacey Musgraves. Dat zijn er een paar. Ze beïnvloeden me allemaal op zoveel manieren.”
Als je overal ter wereld één venue mocht kiezen waar je ooit wil staan — groot of klein — welke zou dat zijn?
“Hm… eerlijk? Het KFC Yum! Center in Louisville, Kentucky. Omdat dat mijn hometown is en mijn opa Colonel Sanders heeft gedoopt.”
Echt?
“Ja,” zegt ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. “Mijn opa was dominee. Hij doopte Colonel Sanders, dus ik vind het mooi als een soort ode aan hem. En het is thuis. Ik ben daar naar zó veel shows geweest. Het zou echt cool zijn om daar zelf te spelen.”
Je had ooit het plan om naar law school te gaan. Hoe bizar is het dat je leven zo onverwacht is gelopen?
“Honderd procent. Ik kan het nog steeds niet geloven. Mensen vragen me de hele tijd: ‘Ga je terug naar law school?’ En vier van mijn beste vrienden ter wereld staan op het punt om af te studeren als advocaat. Ik heb alleen het eerste semester gedaan, maar ik heb er zulke goede vrienden aan overgehouden. Ze zijn zó slim, zó geweldig.” Dan komt ze met een vergelijking die je niet snel vergeet: “Weet je hoe het is als je een vriend hebt met een boot? Het enige wat beter is dan een boot hebben, is een vriend hebben met een boot. Want je hoeft niet voor de boot te betalen, je hoeft ’m niet schoon te maken… je komt gewoon opdagen en je gaat op die boot. Zo voelt het met law school. Waarom zou ik teruggaan om een diploma te halen als ik vier vrienden heb met een law degree? Ik heb één semester gedaan, ik heb vrienden gemaakt, ik hoefde niet al het werk te doen en ik heb alsnog al het juridisch advies.”
Elizabeth Nichols tijdens het C2C festival in Ahoy! op 6 maart 2026
Dus eigenlijk was je strategie: slim netwerk opbouwen.
Ze lacht. “Ja. Maak gewoon slimme vrienden.”
Je debuutsingle ging ontzettend snel. Was er een moment waarop je dacht: dit gaat alles veranderen?
“Ik denk toen ik besloot om te stoppen met school en dit fulltime te gaan doen. Toen dacht ik: wow oké — ik heb een baan. Dit is mijn baan nu. Dat was een groot moment.” En dan noemt ze nóg een moment dat haar zichtbaar bijblijft: “En ook toen Kelly Clarkson mijn song zong. Zij is zó cool. Waarschijnlijk die twee dingen.”
Wat is jouw go-to karaoke song?
“Mean van Taylor Swift. Luister: zij zingt het beter dan ik, maar ik doe een poging. Ik ben eigenlijk niet echt een karaoke girl, maar als ik gedwongen word… dan is dat ’m.”
Tot slot: heb je nog een boodschap voor de Europese fans?
“Ik ben echt heel vereerd dat ik hier mag zijn en dat ik een klein stukje Amerika mee kan brengen. Ik heb het gevoel dat zodra ik landde, mijn accent tien keer zo sterk werd en ik rondloop met een bald eagle op mijn schouder,” grapt ze. Dan serieus: “Ik ben gewoon echt blij dat ik hier ben, want dit festival is zo’n mooie gedeelde culturele ervaring. Ik mag jullie cultuur leren kennen en ik hoop dat ik ook een beetje van onze cultuur hier kan brengen.”
