Vandaag (maandag 11 mei 2026) belooft een dag van meerdere ‘eerste keren’ te worden. En niet alleen omdat het de allereerste keer is dat ik de vanavond in Amsterdam optredende artieste, Kaitlin Butts, aan het werk zal zien.
Met twee vrienden heb ik afgesproken op de carpoolparking langs de A58 in Gilze-Rijen (eerste primeur van vandaag) en we rijden rond 16.15u richting Amsterdam. Omstreeks 18.00u parkeren we de auto op de P+R van de RAI, waarna we onze weg richting het Centraal Station vervolgen met de metro (tweede en derde primeur van vandaag). Voor het concert staat er eerst nog een interview met Kaitlin Butts op het programma, maar we zijn ruimschoots op tijd bij het Centraal Station en hebben trek. Dus eerst een hapje eten bij de Salsa Shop en daarna bij de HEMA nog een pakje stroopwafels, als bedankje voor de uitnodiging voor het interview, scoren. Rond 18.40u nemen we de pont aan de achterzijde van het Centraal Station (vierde primeur van vandaag) en ongeveer 5 minuten later staan we reeds voor de ingang van de Tolhuistuin. Opnieuw een ‘eerste keer’, want nooit eerder heb ik een concert bijgewoond in deze venue.
Na een uiterst prettig interview in de backstage van de Tolhuistuin betreden mijn vriend en ik net na de start van de support act de Club zaal (het interview met Kaitlin stond gepland om 19.00u, maar omdat haar podcast interview met Bright Lights uitliep, kon het newcountry.nl interview pas om 19.15u beginnen, moest het ietwat worden ingekort en misten we dus het begin van de support act (thanks, Bright Lights!)).
Support act: Meels
De Club in de Tolhuistuin is een gezellige zaal, met een capaciteit van ca. 550 staanplaatsen, die qua sfeer en constructie doet denken aan de zalen van Melkweg Amsterdam. Jammer genoeg voor de optredende artiesten is de zaal vandaag verre van uitverkocht en gedurende het ganse concert zal de bovenverdieping gesloten blijven. Maar gelukkig laten de artiesten van vanavond zich daar niet door van de wijs brengen.
Allereerst is daar Meels, die samen met haar gitarist op het podium staat. Ik had nog nooit van deze dame gehoord, maar een Internet zoekopdracht leerde mij vanmiddag, als voorbereiding op het concert van vanavond, dat Meels een 25-jarige country-folk singer-songwriter uit Californië is, wiens echte naam luidt: Amelia Einhorn. Leuke weetjes, maar dat zegt nog niets over haar repertoire en zangkunsten, dus ik laat me verrassen.
En de kennismaking met Meels is een erg prettige muzikale kennismaking. Met haar blonde krullen lijkt ze wel een zus van Cam of Kimberly Schlapman (Little Big Town). Meels wisselt moeiteloos de akoestische gitaar af met de banjo en brengt gedurende 35 minuten een kwalitatief hoogstaande mix van eigen nummers (o.a. ‘The Wizard’ en ‘Oh Dear/Oh Deer’, een erg leuk en grappig nummer over een hert) en covers (‘Do I Ever Cross Your Mind?’ (Dolly Parton), ‘Harvest Moon’ (Neil Young) en ‘Don’t Let Me Down’ (The Beatles)). Helemaal niets aan te merken op het enthousiasme, het vakmanschap en de prima set van Meels.
Main act: Kaitlin Butts
Rond 20.30u is het dan de beurt aan de laatste primeur van de avond: het optreden van Kaitlin Butts. Immers, ook haar heb ik nog nooit eerder zien optreden. Maar vanavond heb ik de kans, want ze trapt haar ‘The European Cowgirl Experience Tour’ af in Amsterdam. Tijdens het beluisteren van haar album ‘Roadrunner!’ (2024) eerder vanmiddag was ik, eerlijk gezegd, een beetje sceptisch, want ik wist niet hoe ik zou gaan reageren op de toch wel behoorlijk theatrale country van deze 32-jarige singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma. Een type country dat iets meer neigt naar het alt country genre, wat ietwat buiten mijn comfortzone ligt.
Maar tijdens het backstage interview heeft Kaitlin mij al behoorlijk weten te overtuigen dat ik mijn scepsis kan laten varen en de resterende scepsis verdwijnt onmiddellijk als sneeuw voor de zon tijdens het openingsnummer, het opzwepende ‘Bang, Bang (My Baby Shot Me Down)’. Kaitlin, getooid in een bruin jurkje en bijpassende bruine cowboyhoed, brengt samen met haar 4 bandleden een prima countryset, waarbij energieke songs worden afgewisseld met mooie, ingetogen momenten. En Kaitlin houdt duidelijk van praten en grapjes maken, want tussen de songs door neemt ze daar uitgebreid de tijd voor. Een absolute toegevoegde waarde tijdens dit concert is de uitstekende fiddle speler in de band van Kaitlin Butts. Wat kan die man allemaal met de fiddle, zeg, en daarom wil ik hem even een zeer eervolle vermelding geven in dit artikel. Grappig detail: de beste man treedt op, gekleed in een tuinbroek. Erg toepasselijk tijdens een optreden in de Tolhuistuin.
Naast heel wat eigen werk eert Kaitlin Butts ook haar muzikale helden van The Chicks door middel van een uitstekende cover van ‘There’s Your Trouble’. En mijn persoonlijke hoogtepunt van de avond is het geweldige ‘You Ain’t Gotta Die (To Be Dead To Me)’, mijn favoriete Kaitlin Butts nummer, dat bijna aan het einde van haar set wordt gespeeld. Na het enige bisnummer van vanavond, een uitstekende cover van Shania Twain’s ‘Any Man Of Mine’, verlaten Kaitlin Butts en haar bandleden onder luid applaus het podium.
Wat hebben mijn vrienden en ik genoten. Niet alleen van het interview en de uitstekende optredens van Meels en Kaitlin Butts, maar tevens waren, voor mij totaal onverwacht, ook meerdere vrienden, die ik tijdens C2C 2026 in Londen heb leren kennen, vanavond aanwezig in de Tolhuistuin. Erg prettig om weer even face to face met elkaar te praten in plaats van via Whatsapp. Vanavond was een avond van ontelbare ‘eerste keren’, maar die zijn me allemaal 100% meegevallen en ik heb een uitstekende country avond beleefd. Vanaf de tweede rij (nog een primeur) zag ik dat het goed was. Op naar nog veel meer mooie (country) concerten in 2026! Yeehaw!
Gezien: maandag 11 mei 2026, Tolhuistuin, Amsterdam
