JP Harris en Sophie Janna brengen eerlijke countrymuziek naar Patronaat Haarlem
Op vrijdagavond stond er in het Haarlemse Patronaat pure countrymuziek op het programma. Terwijl de grote zaal goed gevuld was, stroomde zaal 2 langzaam vol voor de Amerikaanse countryzanger JP Harris en zijn voorprogramma Sophie Janna. Een avond waarin authenticiteit, verhalen en muzikaliteit centraal stonden.
Sophie Janna opent met charme en humor
De Amsterdamse zangeres Sophie Janna beet het spits af en opende haar set met het traditionele nummer Diamond Joe. Met haar warme stem en subtiele gitaarspel wist ze direct een gevoelige snaar te raken. Haar optreden werd versterkt door persoonlijke verhalen, die regelmatig voor een lach zorgden in de zaal.
Naast eigen nummers bracht ze ook traditionals ten gehore. Haar anekdotes over het vrijgezellenleven, inclusief een humoristische ‘smeekbede om een man’ en een openhartige bekentenis over haar worsteling met datingapps, maakten haar performance bijzonder innemend. Op een gegeven moment raakte ze even de draad kwijt en bekende dat ze het volgende gitaarrifje vergeten was. “Ach, dan speel je toch iets anders? Wij weten toch niet wat je wou spelen,” riep iemand uit de zaal, waarop Sophie direct inspeelde.
Ze kondigde ook haar volgende optreden aan op 14 juni bij Go Down in Amsterdam, waar op dat moment pas drie kaarten voor verkocht waren. Ze hoopte uiteraard op meer. Al met al vormde haar optreden een warme en ontwapenende start van de avond.
JP Harris bewijst: countrymuziek leeft
Na een korte pauze was het tijd voor JP Harris, een man die zichzelf vol overtuiging "gewoon country" noemt – geen alt-country, geen new country, maar pure, ouderwetse country in de geest van Merle Haggard en Hank Williams. Harris bracht zijn levenservaringen mee het podium op, opgedaan tijdens een bijzonder levenspad: hij verliet school en huis al na groep 8, leefde rondtrekkend, werkte als schapenhoeder, timmerman, smokkelaar en muzikant.
Deze rijke achtergrond komt terug in zijn muziek, met albumtitels als Home Is Where the Hurt Is en Sometimes Dogs Bark at Nothing. Tegenwoordig noemt hij zichzelf een professioneel artiest, al is hij in zijn vrije tijd nog altijd timmerman en verzamelaar van herbruikbare spullen.
Verhalen, karakter en muziek in balans
Met zijn imposante baard, tatoeages en vierkoppige band, bestaande uit een steelgitarist, gitarist, bassist en drummer, betrad JP Harris het podium. Zelf wisselde hij tussen akoestische en elektrische gitaar. De avond werd geopend met Old Fox, waarbij zijn rauwe, heldere stem meteen indruk maakte.
Hij verteld ook over hoe hij soms in Amerika als artiest behandeld word en dat de podia in vooral Nederland het toch een stuk beter voor elkaar hebben. En er voor zorgen dat de artiest als mens behandeld word. Een ander verhaal wat hij vertelde ging over de miljoen streams die hij had bij Spotify. En dat dat hem $121 had opgeleverd. Hij vond zichzelf nu miljonair in streams. Om daarna “When I Quit Drinking” te spelen. Om dan doodleuk te vertellen dat het zijn Biggest no hit is.
Zijn lof voor Nederlandse podia, waar artiesten volgens hem veel menselijker behandeld worden dan op sommige plekken in Amerika, werd met applaus ontvangen.
Een avond die blijft hangen
Na anderhalf uur intensief optreden verlieten Harris en zijn band het podium, om nog kort terug te keren voor twee toegiften. Daarmee kwam er een eind aan een avond vol oprechte muziek, krachtige verhalen en een sfeer die bleef hangen. JP Harris bewees dat countrymuziek springlevend is, puur, ongepolijst en recht uit het hart.
Heerlijke avond met mooie nummers weer een artiest die ik regelmatig ga luisteren en ga volgen.
Gezien: 16 Mei 2025, Patronaat, Haarlem
